समर्च्य परया भक्त्या ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान्
वह्निशुद्धैस्सुवस्त्रैश्च सद्रत्नैर्भूषणैस्तथा समारेभे व्रतं देवी स्वस्तिवाचनपूर्वकम्
आवाह्याभीष्टदेवं तं श्रीकृष्णं मंगले घटे
यानि व्रते विधेयानि देयानि विविधानि च
व्रतोक्तमुपहारं च दुर्लभं भुवनत्रये
दत्त्वा द्रव्याणि सर्वाणि वेदमन्त्रेण सा सती ब्राह्मणान्भोजयामास पूजयित्वाऽतिथींस्तथा
भोजयामास सा देवी सुव्रते सुव्रता सती
समाप्तिदिवसे विप्रस्तमुवाच पुरोहितः
इति तद्वचनं श्रुत्वा विलप्य सुरसंसदि
तां च ते मूर्च्छितां दृष्ट्वा प्रहस्य मुनिपुंगवाः
संप्रार्थितः सभासद्भिः शिवां बोधयितुं तदा
श्रीमहादेव उवाच साम्प्रतं चेतनं कृत्वा मदीयं वचनं शृणु
शिवः शिवां तामित्युक्त्वा शुष्ककण्ठौष्ठतालुकाम्
हितं सत्यं मितं सर्वं परिणामसुखावहम्
शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यद्वेदेन निरूपितम्
सर्वेषां कर्म्मणां देवि सारभूता च दक्षिणा
दैवं वा पैतृकं वाऽपि नित्यं नैमित्तिकं प्रिये दाता च कर्म्मणा तेन कालसूत्रं व्रजेद्ध्रुवम्
अथान्ते दैन्यमाप्नोति शत्रुणा परिपीडितः
तन्मुहूर्ते व्यतीते तु दक्षिणा द्विगुणा भवेत्
मासे पञ्चशतघ्ना स्यात्षण्मासे तच्चतुर्गुणा
दाता च नरकं याति यावद्वर्षसहस्रकम् धर्मो नष्टो भवेत्तस्य धर्म्महीने च कर्म्मणि
ब्रह्मोवाच धर्मे नष्टे च धर्मज्ञे तस्य कर्ता विनश्यति
धर्म उवाच मयि स्थिते महासाध्वि सर्वं भद्रं भविष्यति
देवा ऊचुः वयं तव व्रते पूर्णे कुर्मस्त्वां पूर्णमानसाम्
मुनय ऊचुः स्थितेष्वस्मासु धर्मज्ञे किमभद्रं भविष्यति
सनत्कुमार उवाच सुचिरं संचितस्यापि स्वात्मनस्तपसः फलम्
कर्मण्यदक्षिणे साध्वि यागस्याहं तु तत्फलम्
पार्वत्युवाच किं पुत्रेण च धर्मेण यत्र भर्त्ता च दक्षिणा
वृक्षार्चने फलं किं वै यदि भूमिर्न चार्च्यते
प्राणास्त्यक्ताः स्वेच्छया चेद्देहैस्स्यात्किं प्रयोजनम्