सर्वाश्रमैः परो विप्रो नास्ति विप्रसमो गुरुः 1.11.
सूर्य्यस्य वचनं श्रुत्वा भारद्वाजो ननाम तम्
पश्चाच्च तव पुत्रौ च यज्ञभाजौ भविष्यतः
जगाम गङ्गां संत्रस्तो हरिसेवनतत्परः
बभूवतुस्तौ पूज्यौ च यज्ञभाजौ द्विजाशिषा विप्रपादप्रसादेन सर्वत्र विजयी भवेत्
ब्राह्मणेभ्यो नम इति प्रातरुत्थाय यः पठेत्
पृथिव्यां यानि तीर्थानि तानि तीर्थानि सागरे
विप्रपादोदकं पीत्वा यावत्तिष्ठति मेदिनी
विप्रपादोदकं पुण्यं भक्तियुक्तश्च यः पिबेत्
महारोगी यदि पिबेद्विप्रपादोदकं द्विज
अविद्यो वा सविद्यो वा संध्यापूतो हि यो द्विजः 1.11.
घ्नन्तं विप्रं शपन्तं वा न हन्यान्न च तं शपेत्। गोभ्यः शतगुणं पूज्यो हरिभक्तश्च स स्मृतः
पादोदकं च नैवेद्यं भुङ्क्ते विप्रस्य यो द्विज
एकादश्यां न भुङ्क्ते यो नित्यं कृष्णं समर्चयेत्
यो भुङ्क्ते भोजनोच्छिष्टं नित्यं नैवेद्यभोजनम्
अन्नं विष्ठा पयो मूत्रं यद्विष्णोरनिवेदितम्
ब्रह्मा च ब्रह्मपुत्राश्च सर्वे विष्णुपरायणाः
पित्रोर्मातामहादीनां संसर्गस्य गुरोश्च वा
स किंगुरुः स किंतातः स किंपुत्रः स किंसखा
अवैष्णवाद्द्विजाद्विप्र चण्डालो वैष्णवो वरः
सन्ध्याहीनोऽशुचिर्नित्यं कृष्णे वा विमुखो द्विजः 1.11.
गुरुवक्त्राद्विष्णुमंत्रो यस्य कर्णे प्रविश्यति
पुंसां मातामहादीनां शतैः सार्द्धं हरेः पदम्
ब्रह्मक्षत्त्रियविट्शूद्राश्चतस्रो जातयो यथा
ध्यायन्ति वैष्णवाः शश्वद्गोविन्दपदपङ्कजम्
सुदर्शनं संनियोज्य भक्तानां रक्षणाय च
शौनक उवाच उपालम्भेन प्रस्तावात्कौतुकेन श्रुता मया
प्रजा वा ससृजुः के वा ऊर्ध्वरेताश्च कश्चन
पितुः शापेन पुत्रस्य किं बभूव विरोधतः
सौतिरुवाच अपान्तरतमाश्चैव सनकाद्याश्च शौनक