शक्रो राजा कुबेरं च कुबेरो वरुणं तथा
हुताशनं यमश्चैव भास्करं च हुताशनः
एवं देवाः प्रेरयन्ति देवांश्च रतिभञ्जने
द्वारि स्थितो वक्रशिराः शक्रः प्राह महेश्वरम्
इन्द्र उवाच जगदीश जगद्बीज भक्तानां भयभञ्जन
हरिर्जगामेत्युक्त्वा तमाजगाम च भास्करः
श्रीसूर्य्य उवाच सुरश्रेष्ठ महाभाग पार्वतीश नमोऽस्तु ते
इत्येवमुक्त्वा श्रीसूर्य्यः स जगाम भयात्ततः
चन्द्र उवाच आत्माराम स्वयंपूर्ण पुण्यश्रवणकीर्त्तन
पवन उवाच धर्मार्थकाममोक्षाणां बीजरूप सनातन
इत्येवं स्तवनं श्रुत्वा योगज्ञानविशारदः
दृष्ट्वा सुरान्भयार्त्तश्च पुनः स्तोतुं समुद्यतान्
उत्तिष्ठतो महेशस्य त्रासलज्जायुतस्य च
पश्चात्तां कथयिष्यामि कथामतिमनोहराम्
नारायण उवाच पलायध्वमिति प्राह कृपया पार्वतीभयात्
देवाः पलायिता भीताः पार्वतीशापहेतुना
तल्पादुत्थाय सा दुर्गा न च दृष्ट्वा पुरस्सुरान्
अद्यप्रभृति ते देवा व्यर्थवीर्य्या भवन्त्विति
ततः शिवः शिवां दृष्ट्वा क्रोधसंरक्तलोचनाम्
शिवस्तां दुःखितां दृष्ट्वा क्रोधसंरक्तलोचनाम्
अतीव भीतः संत्रस्त उवाच मधुरं वचः कथं रुष्टा गिरिश्रेष्ठकन्ये धन्ये मनोहरे
मम सौभाग्यरूपे च प्राणाधिष्ठातृदेवते
ब्रह्माण्डसंघे निखिले किमसाध्यमिहावयोः
दैवादज्ञातदोषस्य शान्तिं मे कर्त्तुमर्हसि
त्वया विना हीश्वरश्च शवतुल्योऽशिवः सदा
तुष्टिस्त्वं च तथा पुष्टिः शान्तिस्त्वं क्षान्तिरेव च
सर्वाधारस्वरूपा त्वं सर्वबीजस्वरूपिणी
त्वत्कोपविषसंदग्धं द्रुतं जीवय मां मृतम्
शंकरस्य वचः श्रुत्वा क्षमायुक्ता च पार्वती
पार्वत्युवाच आत्मारामं पूर्णकामं सर्वदेहेष्ववस्थितम्