एतत्सर्वं समाचक्ष्व श्रोतुं कौतूहलं मम
श्रीनारायण उवाच पापसन्तापहरणं सर्वविघ्नविनाशनम्
सर्वमङ्गलदं सारं सर्वश्रुतिमनोहरम्
दैत्यार्दितानां देवानां तेजोराशिसमुद्भवा
सा च नाम्ना सती देवी स्वामिनो निन्दया पुरा
शङ्कराय ददौ तां च पार्वतीं पर्वतो मुदा
शय्यां रतिकरीं कृत्वा पुष्पचन्दनचर्चिताम्
सहस्रवर्षपर्य्यन्तं दैवमानेन नारद
दुर्गांगस्पर्शमात्रेण मदनान्मूर्च्छितः शिवः
हंसकारण्डवाकीर्णे पुंस्कोकिलरुताकुले
सुगन्धिकुसुमाश्लेषिवायुना सुरभीकृते
दृष्ट्वा तयोस्तच्छृङ्गारं चिन्तां प्रापुः सुराः पराम्
तं नत्वा कथयामास ब्रह्मा वृत्तान्तमीप्सितम्
ब्रह्मोवाच रतौ रतश्च निश्चेष्टो न योगी विरराम ह
मैथुनस्य विरामे च दम्पत्योर्जगदीश्वर
श्रीभगवानुवाच मयि ये शरणापन्नास्तेषां दुखं कुतो विधे
येनोपायेन तद्वीर्यं भूमौ पतति निश्चितम्
यदा च शम्भोर्वीर्य्यं तत्पार्वत्या उदरे पतेत्
ततः शक्रादयः सर्वे सुरा नारायणाज्ञया
तत्रैव पर्वतद्रोणीबहिर्देशे सुराः पराः
शक्रो राजा कुबेरं च कुबेरो वरुणं तथा
हुताशनं यमश्चैव भास्करं च हुताशनः
एवं देवाः प्रेरयन्ति देवांश्च रतिभञ्जने
द्वारि स्थितो वक्रशिराः शक्रः प्राह महेश्वरम्
इन्द्र उवाच जगदीश जगद्बीज भक्तानां भयभञ्जन
हरिर्जगामेत्युक्त्वा तमाजगाम च भास्करः
श्रीसूर्य्य उवाच सुरश्रेष्ठ महाभाग पार्वतीश नमोऽस्तु ते
इत्येवमुक्त्वा श्रीसूर्य्यः स जगाम भयात्ततः
चन्द्र उवाच आत्माराम स्वयंपूर्ण पुण्यश्रवणकीर्त्तन
पवन उवाच धर्मार्थकाममोक्षाणां बीजरूप सनातन