विवेचिका चावरणी शक्तेः शक्तिर्द्विधा नृप
सत्यस्वरूपः श्रीकृष्णस्तस्मात्सर्वं च नश्वरम्
नित्यरूपा ममेयं श्रीरिति चावरणी च धीः
अहं प्रचेतसः पुत्रः पौत्रश्च ब्रह्मणो नृप
गच्छ राजन्नदीतीरं भज दुर्गां सनातनीम्
निष्कामाय च वैश्याय वैष्णवाय च वैष्णवी
इत्युक्त्वा च मुनिश्रेष्ठो ददौ ताभ्यां कृपानिधिः ।। 2.62.
वैश्यो मुक्तिं च संप्राप तां निषेव्य कृपामयीम्
इत्येवं कथितं सर्वं दुर्गोपाख्यानमुत्तमम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृति खण्डे नारदनारायणसंवादे दुर्गोपाख्याने सुरथमेधस्संवादे सुरथवैश्ययोरभिलषितसिद्धिर्नाम द्विषष्टितमोऽध्यायः
नारद उवाच राजा केन प्रकारेण सिषेवे प्रकृतिं पराम्
समाधिर्नाम वैश्यो वा निष्कामं निर्गुणं विभुम्
किं वा पूजाविधानं च ध्यानं वा मनुरेव च
वैश्याय प्रकृतिस्तस्मै किं वा ज्ञानं ददौ परम्
ज्ञानं संप्राप्य वैश्यश्च किं पदं प्राप दुर्लभम्
श्रीनारायण उवाच स्तोत्रं च कवचं देव्या ध्यानं चैव पुरस्क्रियाम्
स्नात्वा त्रिकालं वर्षं च ततः शुद्धो बभूव सः
राज्ञे ददौ राज्यवरं मनुत्वं वाञ्छितं सुखम्
यद्दत्तं शूलिने पूर्वं कृष्णेन परमात्मना
रुरोद कृत्वा क्रोडे तमचेष्टं श्वासवर्जितम् 2.63.
चेतनां च ददौ तस्मै स्वयं चैतन्यरूपिणी
तमुवाच प्रसन्नाऽसौ कृपयाऽतिकृपामयी
श्रीप्रकृतिरुवाच ब्रह्मत्वममरत्वं वा ततो वाऽतिसुदुर्लभम्
इन्द्रत्वं वा मनुत्वं वा सर्वसिद्धत्वमेव च
वैश्य उवाच ततोऽतिदुर्लभं किं वा न जाने तदभीप्सितम्
त्वय्येव शरणापन्नो देहि यद्वाञ्छितं तव
प्रकृतिरुवाच यतो यास्यसि गोलोकं पदमेव सुदुर्लभम्
सर्वसारं च यज्ज्ञानं सुरर्षीणां सुदुर्लभम्
स्मरणं वन्दनं ध्यानमर्चनं गुणकीर्त्तनम्
एतदेवं वैष्णवानां नवधा भक्तिलक्षणम् 2.63.