सप्तजन्मसु संसेव्य विष्णुमायां कृपामयीम्
ज्ञानाधिष्ठातृदेवं च हरेस्संसेव्य शङ्करम्
सेवन्ते सगुणं सत्त्वं विष्णुं विषयिणं तदा
निषेव्य सगुणं विष्णुं सात्त्विका वैष्णवा नराः
गृह्णन्ति सन्तस्तद्भक्ता मन्त्रं तस्य निरामयम्
असंख्यब्रह्मणां पातं ते च पश्यन्ति वैष्णवाः
कृष्णभक्तात्कृष्णमन्त्रं यो गृह्णाति नरोत्तमः 2.62.
मातामहानां साहस्रमुद्धरेन्मातरं तथा
भवार्णवे महाघोरे कर्णधारस्वरूपिणी
स्वकर्मबन्धनं छेत्तुं वैष्णवानां च वैष्णवी
विवेचिका चावरणी शक्तेः शक्तिर्द्विधा नृप
सत्यस्वरूपः श्रीकृष्णस्तस्मात्सर्वं च नश्वरम्
नित्यरूपा ममेयं श्रीरिति चावरणी च धीः
अहं प्रचेतसः पुत्रः पौत्रश्च ब्रह्मणो नृप
गच्छ राजन्नदीतीरं भज दुर्गां सनातनीम्
निष्कामाय च वैश्याय वैष्णवाय च वैष्णवी
इत्युक्त्वा च मुनिश्रेष्ठो ददौ ताभ्यां कृपानिधिः ।। 2.62.
वैश्यो मुक्तिं च संप्राप तां निषेव्य कृपामयीम्
इत्येवं कथितं सर्वं दुर्गोपाख्यानमुत्तमम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृति खण्डे नारदनारायणसंवादे दुर्गोपाख्याने सुरथमेधस्संवादे सुरथवैश्ययोरभिलषितसिद्धिर्नाम द्विषष्टितमोऽध्यायः
नारद उवाच राजा केन प्रकारेण सिषेवे प्रकृतिं पराम्
समाधिर्नाम वैश्यो वा निष्कामं निर्गुणं विभुम्
किं वा पूजाविधानं च ध्यानं वा मनुरेव च
वैश्याय प्रकृतिस्तस्मै किं वा ज्ञानं ददौ परम्
ज्ञानं संप्राप्य वैश्यश्च किं पदं प्राप दुर्लभम्
श्रीनारायण उवाच स्तोत्रं च कवचं देव्या ध्यानं चैव पुरस्क्रियाम्
स्नात्वा त्रिकालं वर्षं च ततः शुद्धो बभूव सः
राज्ञे ददौ राज्यवरं मनुत्वं वाञ्छितं सुखम्
यद्दत्तं शूलिने पूर्वं कृष्णेन परमात्मना
रुरोद कृत्वा क्रोडे तमचेष्टं श्वासवर्जितम् 2.63.