दुर्बला बलिना ग्रस्ता निष्कामा न च्युता भवेत्
सकामा कामतो जारं भजते स्वसुखेन च
कुम्भीपाके पच्यते सा यावच्चन्द्रदिवाकरम्
पापी यस्याश्च तस्याश्च साधुभिः परिवर्जितम्
त्यज लज्जां महाभागे सर्वं च प्राक्तनाद्भवेत्
चन्द्रस्य गर्भं हे तात बिभर्म्यद्य स्वकर्मणा
यदा जग्राह चन्द्रो मां दयाहीनश्च दुर्मतिः
कुमारं सुन्दरं तत्र ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
जगाम स स्वभवनं ब्रह्मा सिन्धुतटं ययौ
आशिषं शम्भुधर्माभ्यां दत्त्वा लोकं ययौ विधिः 2.61.
भावानुरक्तवनितां प्राप्य संहृष्टमानसः
तेजस्वी सद्ग्रहो ब्रह्मश्चन्द्रस्य तनयो महान्
घृताच्या गर्भसंभूतां कुबेरस्य च रेतसा
अतीव यौवनस्थां च बालां षोडशवार्षिकीम्
तस्यामथायं रहसि वीर्य्याधानं चकार सः
सप्तद्वीपवतीं पृथ्वीं शास्ति वै धार्मिको बली
मिष्टान्नानां स्वस्तिकानां लक्षराशिश्च नित्यशः
एतेषां च नदीराशीर्भुञ्जते ब्राह्मणा मुने
शतलक्षं सुवर्णानां लक्षं वै सूक्ष्मवाससाम् 2.61.
ददौ द्विजातये राजा नित्यं वै जीवितावधि
तस्य पुत्रश्च सुरथश्चक्रवर्त्ती बृहच्छ्रवाः
भेजे पुरा विष्णुमायां पुण्यक्षेत्रे च भारते
वैश्येन सार्धं स महाञ्ज्ञानिनां मुनिसत्तम
तस्य पुत्रो महायोगी द्रुमिणो ज्ञानिनां वरः
कृत्वा समाधिं संप्राप ज्ञानिनां वैष्णवाग्रणीः
स च कोटिसुवर्णं च नित्यं दत्त्वा जलं पपौ
राजा लेभे मनुत्वं च राज्यं निष्कण्टकं मुने
नारद उवाच वैश्यो मुक्तिं मेधसश्च तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
श्रीनारायण उवाच स्वायम्भुवमनोर्वंश्यः सत्यवादी जितेन्द्रियः
अक्षौहिणीनां शतकं गृहीत्वा सैन्यमेव च