श्रीकृष्णस्य प्रसादेन निर्भयोऽहं निरामयः
स्वपापेन मृतस्तातो पुरा वै विष्णुनिन्दया
त्रिपुरः किङ्करोऽस्माकं वीरत्वेन न गण्यते
इत्युक्त्वा दानवश्रेष्ठो विरराम च संसदि
ब्रह्मोवाच सुप्रीत्या चरणं वत्स सर्वमङ्गलकारणम्
तारां भिक्षां देहि मह्यं भिक्षुकाय च वेधसे
सनत्कुमार उवाच यस्य भिक्षुर्जगद्धाता तस्य कीर्तेश्च का कथा
सनातन उवाच रक्षितः कृष्णचक्रेण वैष्णवः पुण्यवाञ्छुचिः
सनन्दन उवाच गुरुश्च वैष्णवः शुक्रः स च केन जितो महान्
सनक उवाच पुण्यदीपो न निर्वाति पाषण्डेनैव वायुना ।। 2.61.
ऋषय ऊचुः स्वकीर्तिं रक्ष सुचिरं प्रार्थयामः पुनः पुनः
प्रह्राद उवाच कर्त्तारं ब्रूहि मन्नाथं गुरुं शुक्रं सतां वरम्
शिष्याणामाधिपत्ये च साधूनां गुरुरीश्वरः
वयं भृत्याश्च पोष्याश्च स्वगुरोः परिचारकाः
प्रह्रादस्य वचः श्रुत्वा चकार प्रार्थनां कविम्
दत्त्वा तारां विधुं शुक्रः प्रणनाम विधेः पदे
प्रह्लादः सगणो भक्त्या नमस्कृत्य विधेः पदे
ब्रह्मा ददर्श तारां च प्रणतां स्वपदे सतीम्
चन्द्रं च प्रणतं धाता क्रोडे संस्थाप्य मायया
तारे त्यज भयं मत्तः भयं किं ते मयि स्थिते 2.61.
दुर्बला बलिना ग्रस्ता निष्कामा न च्युता भवेत्
सकामा कामतो जारं भजते स्वसुखेन च
कुम्भीपाके पच्यते सा यावच्चन्द्रदिवाकरम्
पापी यस्याश्च तस्याश्च साधुभिः परिवर्जितम्
त्यज लज्जां महाभागे सर्वं च प्राक्तनाद्भवेत्
चन्द्रस्य गर्भं हे तात बिभर्म्यद्य स्वकर्मणा
यदा जग्राह चन्द्रो मां दयाहीनश्च दुर्मतिः
कुमारं सुन्दरं तत्र ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
जगाम स स्वभवनं ब्रह्मा सिन्धुतटं ययौ
आशिषं शम्भुधर्माभ्यां दत्त्वा लोकं ययौ विधिः 2.61.