विद्या मन्त्रप्रदातारं दातारं सर्वसम्पदाम् ।। स्वकर्मणां च फलदं सर्वेषां विश्वतो वरम् ।2.61.
शुक्रस्य स्तवनेनैव सन्तुष्टो जगतां पतिः
शुक्रेण शिरसा दत्तरत्नसिंहासने वरे
शुक्रः प्रणम्य ब्रह्माणं कुमारं शकुनं क्रतुम्
कपिलं वै पञ्चशिखं वोढुमंगिरसं मुने
प्रत्येकं पूजयामास सादरं च यथोचितम्
प्रहृष्टवदनाः सर्वे प्रणेमुर्दितिनन्दनाः
सर्वान्संस्तूय स कविरवोचत्सम्पुटाञ्जलिः
शुक्र उवाच स्वयं विधाता भगवान्साक्षाद्दृष्टः स्वमन्दिरे
साक्षाद्दृष्टाश्च तत्पुत्रा भगवन्तः सनातनाः
कृतार्थं कर्तुमीशा मां युष्माकं स्वागतं शिशुम् 2.61.
पवित्रं कर्तुमीशा मां हेतुरागमनेऽत्र वः
ब्रह्मोवाच विच्छेदः पुत्रपौत्राणां मरणादतिरिच्यते
कुशलं ते मुनिश्रेष्ठ पुत्रयोश्चापि योषितः
दिने दिनेऽपरिच्छन्नं श्रीकृष्णार्चनमीप्सितम्
गुर्विष्टयोः पूजनं च सर्वमङ्गलकारणम्
अभीष्टदेवः सन्तुष्टो गुरौ तुष्टे नृणामिह
गुरुर्विप्रः सुरो रुष्टो येषां पातकिनामिह
तुष्टश्च सततं वत्स श्रीकृष्णः प्रकृतेः परः
साम्प्रतं शृणु मे धीमन्नत्रागमनकारणम् 2.61.
शिवस्य गुरुपुत्रस्य साध्वीं तारां बृहस्पतेः
शम्भुर्धर्मश्च सूर्य्यश्च शक्रोऽनन्तश्च पुत्रक
युद्धायायान्ति सन्नद्धास्तिस्रः कोट्यश्च देवताः
भूताः प्रेताः पिशाचाश्च कूष्माण्डा ब्रह्मराक्षसाः
तारकामयसंग्रामे मध्यस्थो ऽहं सुतैः सह
शुक्र उवाच योत्स्ये विना महेशं च सर्वेषां च गुरुं परम्
दैत्या ऊचुः धर्मश्च साक्षी सर्वेषां त्वमेव च पितामहः
अन्यांश्च तृणतुल्यांश्च नहि मन्यामहे वयम्
कृपया गुरुपुत्रस्य यद्यायाति महेश्वरः
ब्रह्मोवाच हे वत्सास्तेन सार्द्धं च को वा युद्धं करिष्यति ।। 2.61.