विष्णुरुवाच शुक्रं कञ्चिच्च मध्यस्थं प्रस्थापयितुमर्हथ
विग्रहेणैव विषमं भविष्यति न संशयः
सुरैः स्तुतश्च सन्तुष्टः शुक्राचार्य्यो भविष्यति
युवाभ्यां प्रार्थ्यमानोऽहं युवयोः स्तवनेन च
इत्युक्त्वा जगतां नाथस्तत्रैवान्तर धीयत
गते च जगतां नाथे श्वेतद्वीपं च नारद
मुनीन्देवांश्च संबोध्य ब्रह्मा वै तत्र संसदि 2.60.
ब्रह्मोवाच अस्माकं च समः स्नेहो दैत्ये देवे च पुत्रकाः
दैत्यानां च गुरुं शुक्रं प्रपन्नश्च निशाकरः
ताराहेतोरहं यामि शुक्रस्य भवनं सुराः
इत्युक्त्वा जगतां धाता चागमच्छुक्रसन्निधिम्
नारद उवाच श्रोतुमिच्छामि भगवन्परं कौतूहलं मम
नारायण उवाच नानादैत्यगणाकीर्णं रत्नमण्डपभूषितम्
पञ्चाशत्कोटिभिः शिष्यैः परीतं ब्रह्मवादिभिः
रक्षितं रक्षकगणैर्दैत्यैश्च शतकोटिभिः
ददर्श जगतां धाता सभायां भृगुनन्दनम्
जपन्तं परमं ब्रह्म कृष्णमात्मानमीश्वरम्
दृष्ट्वा पौत्रं प्रभायुक्तं विधाता हृष्टमानसः
दृष्ट्वा पितामहं शुक्रो धातारं जगतां प्रभुम्
आदाय पूजयामास चोपचारांस्तु षोडश
विद्या मन्त्रप्रदातारं दातारं सर्वसम्पदाम् ।। स्वकर्मणां च फलदं सर्वेषां विश्वतो वरम् ।2.61.
शुक्रस्य स्तवनेनैव सन्तुष्टो जगतां पतिः
शुक्रेण शिरसा दत्तरत्नसिंहासने वरे
शुक्रः प्रणम्य ब्रह्माणं कुमारं शकुनं क्रतुम्
कपिलं वै पञ्चशिखं वोढुमंगिरसं मुने
प्रत्येकं पूजयामास सादरं च यथोचितम्
प्रहृष्टवदनाः सर्वे प्रणेमुर्दितिनन्दनाः
सर्वान्संस्तूय स कविरवोचत्सम्पुटाञ्जलिः
शुक्र उवाच स्वयं विधाता भगवान्साक्षाद्दृष्टः स्वमन्दिरे
साक्षाद्दृष्टाश्च तत्पुत्रा भगवन्तः सनातनाः