बृहस्पतिरुवाच तारा तिष्ठतु तत्रैव न तया मे प्रयोजनम्
पश्यामि विषतुल्यं च सर्वं नश्वरमीश्वर
श्रीमहादेव उवाच सम्भावितस्य दुश्चर्च्चा मरणादतिरिच्यते
पुरो गच्छ महाभाग तमेतं नर्मदातटम्
शिवस्य वचनं श्रुत्वा ययौ सुरगुरुः स्वयम्
सगणं शङ्करं दृष्ट्वा प्रसन्नवदनेक्षणम्
ननाम शम्भुः शिरसा विष्णुं च कमलोद्भवम्
एतस्मिन्नन्तरे तत्र चागमच्च बृहस्पतिः 2.60.
सूर्य्यं धर्ममनन्तं च नरं मां च मुनीश्वरान्
सञ्चिन्त्य मनसा युक्तिमूचे तत्र च संसदि
विष्णुरुवाच शुक्रं कञ्चिच्च मध्यस्थं प्रस्थापयितुमर्हथ
विग्रहेणैव विषमं भविष्यति न संशयः
सुरैः स्तुतश्च सन्तुष्टः शुक्राचार्य्यो भविष्यति
युवाभ्यां प्रार्थ्यमानोऽहं युवयोः स्तवनेन च
इत्युक्त्वा जगतां नाथस्तत्रैवान्तर धीयत
गते च जगतां नाथे श्वेतद्वीपं च नारद
मुनीन्देवांश्च संबोध्य ब्रह्मा वै तत्र संसदि 2.60.
ब्रह्मोवाच अस्माकं च समः स्नेहो दैत्ये देवे च पुत्रकाः
दैत्यानां च गुरुं शुक्रं प्रपन्नश्च निशाकरः
ताराहेतोरहं यामि शुक्रस्य भवनं सुराः
इत्युक्त्वा जगतां धाता चागमच्छुक्रसन्निधिम्
नारद उवाच श्रोतुमिच्छामि भगवन्परं कौतूहलं मम
नारायण उवाच नानादैत्यगणाकीर्णं रत्नमण्डपभूषितम्
पञ्चाशत्कोटिभिः शिष्यैः परीतं ब्रह्मवादिभिः
रक्षितं रक्षकगणैर्दैत्यैश्च शतकोटिभिः
ददर्श जगतां धाता सभायां भृगुनन्दनम्
जपन्तं परमं ब्रह्म कृष्णमात्मानमीश्वरम्
दृष्ट्वा पौत्रं प्रभायुक्तं विधाता हृष्टमानसः
दृष्ट्वा पितामहं शुक्रो धातारं जगतां प्रभुम्
आदाय पूजयामास चोपचारांस्तु षोडश