नारद उवाच निपीतं च महाख्यानं त्वन्मुखेन्दुविनिसृतम्
अधुना श्रोतुमिच्छामि किमुवाच बृहस्पतिः
जगत्कर्ता विधाता च किं वा तं प्रत्युवाच सः
नारायण उवाच प्रणम्य तस्थौ पुरतो लज्जावनतकन्धरः
दृष्ट्वा गुरुसुतं शम्भुरुदतिष्ठत्कुशासनात्
स्वासने वासयित्वा वै पप्रच्छ कुशलं वचः
श्रीशङ्कर उवाच साश्रुनेत्रो लज्जितश्च भ्रातस्तत्कारणं वद
किं वा तपस्या हीना ते सन्ध्या हीनाऽथवा मुने
किं वा गुरौ भक्तिहीनोऽभीष्टदेवेऽथवा गुरौ
किं वाऽतिथिस्ते विमुखः किं वा पोष्या बुभुक्षिताः 2.60.१
सुशासितो न शिष्यो वा किं भृत्याश्चोत्तरप्रदाः
गरिष्ठश्च वरिष्ठश्च शश्वत्सन्तुष्ट मानस
किं वा रुष्टोऽभीष्टदेवः किं वा रुष्टाश्च वाडवाः
किं वा ते बन्धुविच्छेदो विग्रहो बलिना सह
केन ते वा कृता निन्दा खलैर्वा पापिभिर्मुने
बन्धुस्त्यक्तस्त्वया किं वा वैराग्येण क्रुधाऽथवा
गुरुनिन्दा बन्धुनिन्दा खलवक्त्राच्छ्रुताऽथवा
असद्वंशप्रजातानां खलानां निन्दनं तथा
परप्रशंसकाः सन्तः पुण्यवन्तो हि भारते
पुत्रे यशसि तोये च समृद्धे च पराक्रमे 2.60.
वचनेषु च बुद्धौ च स्वभावे च चरित्रतः
यादृग्येषां च हदये तादृक्तेषां च मंगलम्
इत्युक्त्वा च महादेवो विरराम स्वसंसदि
बृहस्पतिरुवाच लोकाः कर्मवशान्नित्यं नानाजन्मसु यत्कृतम्
स्वकर्मणां फलं भुङ्क्ते जन्तुर्जन्मनि जन्मनि
केचिद्वदन्ति दैवेन स्वभावेनेति केचन
स्वयं च कर्मजनकः कर्म वै दैवकारणम्
स्वकर्मणां च सर्वेषां जन्तूनां प्रतिजन्मनि
स्वकर्मफलभोक्ता च जीवो हि सगुणः सदा 2.60.
स एवात्मा सर्वसेव्यः सर्वेषां च फलप्रदः