स्वेच्छामयं परं ब्रह्म निर्गुणं प्रकृतेः परम् 2.54.
प्रियैर्द्वादशगोपालैः सेवितं श्वेतचामरैः
पीडितैः कामबाणैश्च शश्वत्सुस्थिरयौवनैः
रासमण्डलमध्यस्थं श्रीकृष्णं च परात्परम्
स्तुतं चतुर्भिवेदैश्च मूर्तिमद्भिर्मनोहरैः
श्रुतवन्तं च सङ्गीतं यन्त्रवक्त्रोत्थितं शिवे
शश्वत्पूजितपादाब्जमखण्डतुलसीदलैः
दूर्वाभिरक्षताभिश्च पारिजातप्रसूनकैः
सुप्रसन्नं स्वतन्त्रं च सर्वकारणकारणम्
सर्वमङ्गलरूपं च सर्वमङ्गलकारणम् 2.54.
तं दृष्ट्वा नृपतिस्त्रस्तो ह्यवरुह्य रथात्त्वरन्
परमात्मा ददौ तस्मै स्वदास्यं च शुभाशिषम्
राधाऽवरुह्य स्वरथात्कृष्णवक्षस्युवास सा
सम्भाषिता श्रीकृष्णेन सस्मितेन च पूजिता
आदौ राधां समुच्चार्य्य पश्चात्कृष्णं च माधवम्
विपर्य्ययं ये वदन्ति ये निन्दन्ति जगत्प्रसूम्
ते पच्यन्ते कालसूत्रे यावच्चन्द्रदिवाकरम्
इत्येवं कथितं दुर्गे राधिकाख्यानमुत्तमम्
नारायणी विष्णुमाया मूलप्रकृतिरीश्वरी
स्त्रीजातिष्वधिदेवी च परा जातिस्मरा वरा 2.54.
श्रीपार्वत्युवाच कथं जग्राह राधाया मन्त्रं वै वैष्णवो नृपः
किं विधानं च किं ध्यानं किं स्तोत्रं कवचं च किम्
श्रीमहेश्वर उवाच शीघ्रं प्राप्नोमि गोलोकं कस्याराधनतो मुने
इत्युक्तवन्तं राजेन्द्रमुवाच ब्राह्मणोत्तमः
तत्प्राणाधिष्ठातृदेवीं भज राधां परात्पराम्
इत्युक्त्वा राधिकामन्त्रं ददौ तस्मै षडक्षरम्
प्राणायामं भूतशुद्धिं मन्त्रन्यासं तथैव च
स्तोत्रं च कवचं तं च शिक्षयामास भक्तितः
ध्यानं च सामवेदोक्तं मंगलानां च मंगलम्
श्वेतचम्पकवर्णाभां कोटिचन्द्रसमप्रभाम् सुश्रोणीं सुनितम्बां च पक्वबिम्बाधरां वराम्।।2.55.