मातरित्येव शब्देन यां च सम्भाषते नरः 1.10.
तया हि संगतो यस्स्यात्कालसूत्रं प्रयाति सः
मात्रा सह समायोगे ततो दोषश्चतुर्गुणः
कुम्भीपाके पतत्येव यावद्वै ब्रह्मणो वयः
चक्राकारं कुलालस्य तीक्ष्णधारं च खङ्गवत्
शूलवत्कृमिसंयुक्तं तप्तमग्निसमं द्रवत्
यावान्दोषो हि पुंसां च गुरुपत्नीसमागमे
अद्य यास्यामि कामस्य मन्दिरं तस्य कामिनी
घृताचीवचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा रुरोष ताम्
घृताची तद्वचः श्रुत्वा तं शशाप सुदारुणम्
घृताची कारुमुक्त्वा च साऽगच्छत्काममन्दिरम् 1.10.
सा भारते च कामोक्त्या गोपस्य मदनस्य च
जातिस्मरा तत्प्रसूता बभूव च तपस्विनी
तपश्चकार तपसा तप्तकाञ्चनसन्निभा
वीर्येण सुरकारोश्च नव पुत्रान्प्रसूय सा
शौनक उवाच पुत्रान्नव प्रसूता च कुत्र वा कति वासरान्
सौतिरुवाच जगाम ब्रह्मणः स्थानं शोकेन हृतचेतनः
नत्वा स्तुत्वा च ब्रह्माणं कथयामास तां कथाम्
स एव ब्राह्मणो भूत्वा भुवि कारुर्बभूव ह
शिल्पं च कारयामास सर्वेभ्यः सर्वतः सदा । विचित्रं विविधं शिल्पमाश्चर्य्यं सुमनोहरम्
एकदा तु प्रयागे च शिल्पं कृत्वा नृपस्य च 1.10.
घृताचीं नवरूपां च युवतिं तां तपस्विनीम्
दृष्ट्वा सकामः सहसा बभूव हृतचेतनः
ब्राह्मण उवाच मा मां स्मरसि रम्भोरु विश्वकर्माऽहमेव च
शापमोक्षं करिष्यामि भज मां तव सुन्दरि
द्विजस्य वचनं श्रुत्वा घृताची नवरूपिणी
गोपिकोवाच कथं त्वया संगता स्यां गंगातीरे च भारते
विश्वकर्मन्निदं पुण्यं कर्मक्षेत्रं च भारतम्
धर्मी मोक्षकृते जन्म प्रलभ्य तपसः फलात्
माया नारायणीशाना परितुष्टा च यं भवेत्