अतिथिर्ब्राह्मणो वाऽपि किं चकार तदा प्रभो
महेश्वर उवाच प्रेरितश्च वसिष्ठेन धर्मिष्ठेन पुरोधसा
पपात दण्डवद्भूमौ पादयोर्ब्राह्मणस्य च
सस्मितं ब्राह्मणं दृष्ट्वा त्यक्तमन्युं कृपामयम्
राजोवाच किंनामा वाऽपि तद्ब्रूहि क्व वासः कथमागतः
विप्ररूपी स्वयं विष्णुर्गूढः कपटमानुषः
को वा गुरुस्ते भगवन्निष्टदेवश्च भारते
गृहाण राज्यं निखिलमैश्वर्य्यं कोशमेव च
सप्तसागरसंयुक्तां सप्तद्वीपां वसुन्धराम् 2.53.
मया भृत्येन शाधि त्वं राजेन्द्रो भव भारते
नृपस्य वचनं श्रुत्वा जहास मुनिपुङ्गवः
अतिथिरुवाच कश्यपस्य सुताः सर्वे प्राप्ता देवत्वमीप्सितम्
तेषु त्वष्टा महाज्ञानी चकार परमं तपः
सिषेवे ब्राह्मणार्थं च देवदेवं हरिं परम्
ततो बभूव तेजस्वी विश्वरूपस्तपोधनः
मातामहेभ्यो दैत्येभ्यो दत्तवन्तं घृताहुतिम्
विश्वरूपस्य तनयो विरूपो मत्पिता नृप
महादेवो मम गुरुर्विद्याज्ञानमनुप्रदः
तच्चिन्तयामि पादाब्जं न मे वाञ्छा ऽस्ति सम्पदि 2.53.
तेन दत्तं न गृह्णामि विना तत्सेवनं शुभम्
भक्तिव्यवहितं मिथ्याभ्रममेव तु नश्वरम्
न मन्ये जलरेखेति नृपत्वं केन गण्यते
लालसां विष्णुभक्तिं ते संप्रापयितुमागतः
समुद्धृतश्च पतितो घोरे निम्ने भवार्णवे
ते पुनन्त्युरुकालेन कृष्णभक्ताश्च दर्शनात्
पुत्रे न्यस्य प्रियां साध्वीं गच्छ वत्स वनं द्रुतम्
श्रीकृष्णं भज राधेशं परमात्मा नमीश्वरम्
दिक्पालाश्च दिगीशाश्च भ्रमन्त्येवास्य मायया ।। 2.53.
निशापतिः शशी शश्वत्सस्यसुस्निग्धताकरः
काले वर्षति शक्रश्च दहत्यग्निश्च कालतः