ततो भवेद्भूमिहीनः प्रजाहीनश्च मानवः
नारद उवाच स कृतघ्न इति ख्यातस्तत्फलं च निशामय
अन्धकूपे वसेत्सोऽपि यावदिन्द्राश्चतुर्दश
तप्तक्षारोदकं पापी नित्यं पिबति वै ततः 2.52.
देवल उवाच स कृतघ्न इति ज्ञेयो महापापी च भारते
अवटोदे वसेत्सोऽपि यावदिन्द्राश्चतुर्दश
जैगीषव्य उवाच वाचाऽपि ताडयेत्तांश्च स कृतघ्र इति स्मृतः
सा कृतघ्नीति विख्याता भारते पापिनी वरा
तत्र वह्नौ वसत्येव यावच्चन्द्रदिवाकरौ
वाल्मीकिरुवाच तथा कृतघ्नता राजन्सर्वपापेषु वर्त्तते
मिथ्यासाक्ष्यं यो ददाति कामात्क्रोधात्तथा भयात्
पुण्यमात्रं चापि राजन्यो हन्ति स कृतघ्नकः
मिथ्यासाक्ष्यं पाक्षिकं वा भारते वक्ति यो नृप
सन्ततं वेष्टितः सर्पैर्भीतो वै भक्षितस्तथा 2.52.
कृकलासो भवेत्तत्र भारते सप्तजन्मसु
ततो भवेद्वै वृक्षश्च महारण्ये तु शाल्मलिः
आस्तीक उवाच नराणां मातृगमने प्रायश्चित्तं न विद्यते
भारते च नृपश्रेष्ट यो दोषो मातृगामिनाम्
ब्राह्मण्यास्तावदेव स्याद्दोषः शूद्रेण मैथुने
सगर्भभ्रातृपत्नीना भगिनीनां तथैव च
यः करोति महापापी चैताभिः सह मैथुनम्
नाधिकारो भवेत्तस्य सूर्य्यमण्डलदर्शने
सर्वतीर्थजलं चैव विप्रपादोदकं तथा
दैवं गुरुं ब्राह्मणं च नमस्कर्तुं न चार्हति 2.52.
देवताः पितरो विप्रा नैव गृह्णन्ति भारते
सप्तरात्रं ह्युपवसेद्दैवस्पर्शात्तथा द्विजः
तत्पापात्पतितो देशः कन्याविक्रयिणो यथा
नृणां च तत्समं पापं भवत्येव न संशयः
दिवानिशं भ्रमेत्तत्र चक्रावर्त्तं निरन्तरम्
एवं नित्यं महापापी भुङ्क्ते निरययातनाम्