द्विजो भूत्वा सप्तजनौ भारते वृषलीपतिः
पुनः पुनः पापयोनिं नरकं च पुनः पुनः
पञ्चजन्मसु मण्डूको भवेच्छुद्धस्ततः क्रमात्
सुयज्ञ उवाच शूद्रान्नभोजने वाऽपि शूद्रस्त्रीगमनेऽपि च
ब्राह्मणानां च को दोषो वृषाणां वाहने तथा
पराशर उवाच असिपत्रे वसत्येव युगानामेकसप्ततिः
ततो भवेद्गर्दभश्च मूषिकः सप्तजन्मसु
जरत्कारुरुवाच स कृतघ्न इति ख्यातः प्रसिद्धो भारते नृप
ब्रह्महत्यासमं पापं तन्नित्यं वृषताडने
सूर्य्यातपे वाहयेद्यः क्षुधितं तृष्टितं वृषम् 2.51.
अन्नं विष्ठा जलं मूत्रं विप्राणां वृषवाहिनाम्
लालाकुण्डे वसत्येव यावच्चन्द्रदिवाकरौ
त्रिसन्ध्यं ताडयेत्तं च शूलेन यमकिङ्करः
षष्टिवर्षसहस्राणि विष्ठायां च कृमिर्भवेत्
पञ्चजन्मसु गृध्रश्च शृगालः सप्तजन्मसु
भारद्वाज उवाच वयःप्रमाणां राजेन्द्र ब्रह्महत्यां लभेद्ध्रुवम्
तत्तुल्ययोनिभ्रमणात्तत्तुल्यनरकाच्छुचिः
तावदेव भवेद्दोषः शूद्रश्राद्धान्नभोजने
मार्कण्डेय उवाच अहं वक्ष्यामि वेदोक्तं सावधानं निशामय ।।2.51.
कृतघ्नानां प्रधानश्च यो विप्रो वृषलीपतिः
कृमिभक्ष्यो भवेद्विप्रो विह्वलो यमकिङ्करैः
ततश्च पुंश्चलीयोनौ कृमिर्भवति निश्चितम्
सुयज्ञ उवाच श्लाघ्यो मे ब्राह्मशापश्च कस्य सम्पद्विनाऽऽपदम्
धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं सफलं जीवनं मम
श्रीपार्वत्युवाच तेषां किमूचुर्मुनयो वेदवेदाङ्गपारगाः
श्रीमहेश्वर उवाच तत्र प्रवक्तुमारेभे ऋषिर्नारायणो महान्
श्रीनारायण उवाच स कृतघ्न इति ज्ञेयः फलं च शृणु भूमिप
यावन्तो रेणवः सिक्ता विप्राणां नेत्रबिन्दुभिः
तप्ताङ्गारं च तद्भक्ष्यं पानं वै तप्तमूत्रकम्
तदन्ते च महापापी विष्ठायां जायते कृमिः