पुलस्त्य उवाच दत्त्वा स्वपापं तस्मै तत्पुण्यमादाय गच्छति ।। 2.51.
क्षमस्व नृपदोषं च गच्छ वत्स यथासुखम्
पुलह उवाच विप्रस्त्रिसन्ध्याहीनो यः श्रीहीनः क्षत्रियो भवेत्
एकादशीविहीनश्च विष्णुनैवेद्यवञ्चितः
क्रतुरुवाच दीक्षाहीनो भवेत्सोऽपि ब्राह्मणं योऽवमन्यते
धनहीनः पुत्रहीनो भार्य्याहीनो भवेद्ध्रुवम्
अङ्गिरा उवाच वृषवाहो भवेत्सोऽपि भारते सप्तजन्मसु
मरीचिरुवाच विष्णुभक्तिविहीनश्च स भवेद्योऽवमन्यते
कश्यप उवाच विष्णुमन्त्रविहीनश्च तत्पूजाविरतो भवेत्
प्रचेता उवाच पितृभक्तिविहीनस्स्यात्स भवेद्भारते भुवि
प्राप्नोति कौञ्जरीं योनिं स मूढः सप्तजन्मसु 2.51.
दुर्वासा उवाच दृष्ट्वा शीघ्रं न प्रणमेत्स भवेत्सूकरो भुवि
मिथ्यासाक्षी च भवति तथा विश्वासघातकः
राजोवाच सर्वं कृत्वा च विस्पष्टं मां मूढं बोधयन्त्वहो
स्त्रीघ्नगोघ्नकृतघ्नानां गुरुस्त्रीगामिनां तथा
वसिष्ठ उवाच यवयावकभोजी च करेण च जलं पिबेत्
तदा धेनुशतं दिव्यं ब्राह्मणेभ्यः सदक्षिणम्
प्रायश्चित्ते तु वै चीर्णे सर्वपापान्न मुच्यते
आतिदेशिकहत्यायां तदर्धं फलमश्नुते
शुक्र उवाच षष्टिवर्षसहस्राणि कालसूत्रे वसेद्ध्रुवम्
ततो भवेन्महापापी सूकरः सप्तजन्मसु 2.51.
बृहस्पतिरुवाच लक्षवर्षं महाघोरे कुम्भीपाके वसेद्ध्रुवम्
ततो भवेन्महापापी विष्ठाकीटः शताब्दकम्
राजोवाच कृतघ्नः कतिधा प्रोक्तः केषु को दोष एव च
ऋष्यशृङ्ग उवाच सर्वः प्रत्येकदोषेण प्रत्येकं फलमश्नुते
कृते सत्ये च पुण्ये च स्वधर्मे तपसि स्थिते
गुरुकृत्ये देवकृत्ये काम्यकृत्ये द्विजार्चने
एतान्यो हन्ति पापिष्ठः स कृतघ्न इति स्मृतः
यान्यांश्च नरकांस्ते च यान्ति राजेन्द्र पापिनः
सुयज्ञ उवाच प्रत्येकं श्रोतुमिच्छामि वक्तुमर्हसि मे प्रभो 2.51.