इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादान्तर्गतहरगौरीसंवादे राधोपाख्याने सुयज्ञोपाख्यानं नाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
श्रीपार्वत्युवाच नीतिज्ञा नीतिवचनं तन्मां व्याख्यातुमर्हसि
श्रीमहादेव उवाच क्रमेण वक्तुमारेभे मुनिसंघो वरानने
सनत्कुमार उवाच सुशीलं च महैश्वर्यं पितरोऽग्निः सुरास्तथा
आगता नृपगेहेभ्यः कृत्वा भ्रष्टश्रियं नृपम्
ब्राह्मणानां तु हृदयं कोमलं नवनीतवत्
क्षमस्वागच्छ विप्रेन्द्र शुद्धं कुरु नृपालयम्
भृगुरुवाच पितरस्तस्य देवाश्च वह्निश्चैव तथैव च
निराशाः प्रतिगच्छन्ति चातिथेरप्रतिग्रहात्
स्त्रीघ्नैर्गोघ्नैः कृतघ्नैश्च ब्रह्मघ्नैर्गुरुतल्पगैः
पुलस्त्य उवाच दत्त्वा स्वपापं तस्मै तत्पुण्यमादाय गच्छति ।। 2.51.
क्षमस्व नृपदोषं च गच्छ वत्स यथासुखम्
पुलह उवाच विप्रस्त्रिसन्ध्याहीनो यः श्रीहीनः क्षत्रियो भवेत्
एकादशीविहीनश्च विष्णुनैवेद्यवञ्चितः
क्रतुरुवाच दीक्षाहीनो भवेत्सोऽपि ब्राह्मणं योऽवमन्यते
धनहीनः पुत्रहीनो भार्य्याहीनो भवेद्ध्रुवम्
अङ्गिरा उवाच वृषवाहो भवेत्सोऽपि भारते सप्तजन्मसु
मरीचिरुवाच विष्णुभक्तिविहीनश्च स भवेद्योऽवमन्यते
कश्यप उवाच विष्णुमन्त्रविहीनश्च तत्पूजाविरतो भवेत्
प्रचेता उवाच पितृभक्तिविहीनस्स्यात्स भवेद्भारते भुवि
प्राप्नोति कौञ्जरीं योनिं स मूढः सप्तजन्मसु 2.51.
दुर्वासा उवाच दृष्ट्वा शीघ्रं न प्रणमेत्स भवेत्सूकरो भुवि
मिथ्यासाक्षी च भवति तथा विश्वासघातकः
राजोवाच सर्वं कृत्वा च विस्पष्टं मां मूढं बोधयन्त्वहो
स्त्रीघ्नगोघ्नकृतघ्नानां गुरुस्त्रीगामिनां तथा
वसिष्ठ उवाच यवयावकभोजी च करेण च जलं पिबेत्
तदा धेनुशतं दिव्यं ब्राह्मणेभ्यः सदक्षिणम्
प्रायश्चित्ते तु वै चीर्णे सर्वपापान्न मुच्यते
आतिदेशिकहत्यायां तदर्धं फलमश्नुते
शुक्र उवाच षष्टिवर्षसहस्राणि कालसूत्रे वसेद्ध्रुवम्