स चासुरः शङ्खचूडो बभूव तुलसीपतिः
राधा जगाम वाराहे गोकुलं भारतं सती
अयोनिसम्भवा देवी वायुगर्भा कलावती
अतीते द्वादशाब्दे तु दृष्ट्वा तां नवयौवनाम्
छायां संस्थाप्य तद्गेहे साऽन्तर्द्धानमवाप ह
गते चतुर्दशाब्दे तु कंसभीतेश्छलेन च 2.49.
कृष्णमाता यशोदा या रायाणस्तत्सहोदरः
कृष्णेन सह राधायाः पुण्ये वृन्दावने वने
स्वप्ने राधापदाम्भोजं नहि पश्यन्ति बल्लवाः
षष्टिवर्षसहस्राणि तपस्तेपे पुरा विधिः
भारावतरणे भूमेर्भारते नन्दगोकुले ।। ददर्श तत्पदाम्भोजं तपसस्तत्फलेन च
किञ्चित्कालं स वै कृष्णः पुण्ये वृन्दावने वने
ततः सुदामशापेन विच्छेदश्च बभूव ह
शताब्दे समतीते तु तीर्थयात्राप्रसंगतः
ततो जगाम गोलोकं राधया सह तत्त्ववित्
वृषभानुश्च नन्दश्च ययौ गोलोकमुत्तमम् 2.49.
छाया गोपाश्च गोप्यश्च प्रापुर्मुक्तिं च सन्निधौ
षट्त्रिंशल्लक्षकोट्यश्च गोप्यो गोपाश्च तत्समाः
द्रोणः प्रजापतिर्नन्दो यशोदा तत्प्रिया धरा
वसुदेवः कश्यपश्च देवकी चादितिः सती
पितॄणां मानसी कन्या राधामाता कलावती
इत्येवं कथितं दुर्गे राधिकाख्यानमुत्तमम्
श्रीकृष्णश्च द्विधारूपो द्विभुजश्च चतुर्भुजः
चतुर्भुजस्य पत्नी च महालक्ष्मीः सरस्वती
श्रीकृष्णपत्नी सा राधा तदर्द्धाङ्गसमुद्भवा
आदौ राधां समुच्चार्य पश्चात्कृष्णं वदेद्बुधः 2.49.
कार्त्तिकीपूर्णिमायां च गोलोके रासमण्डले
सद्रत्नघुटिकायाश्च कृत्वा तत्कवचं हरिः
कृत्वा ध्यानं च भक्त्या च स्तोत्रमेतच्चकार सः
राधा पूज्या च कृष्णस्य तत्पूज्यो भगवान्प्रभुः