तेन त्वां मनसादेवीं प्रवदन्ति पुराविदः 2.46.
यो हि यद्भावयेन्नित्यं शतं प्राप्नोति तत्समम्
निर्जगाम स्वभवनं भूषावासपरिच्छदाम्
भ्रातृभिः पूजिता शश्वन्मान्या वन्द्या च सर्वतः
तां स्नापयित्वा क्षीरेण पूजयामास सादरम् तदा देवैः पूजिता सा स्वर्गलोकं पुनर्ययौ
इदं स्तोत्रं पुण्यबीजं तां संपूज्य च यः पठेत्
विषं भवेत्सुधातुल्यं सिद्धस्तोत्रं यदा पठेत्
सर्पशायी भवेत्सोऽपि निश्चितं सर्पवाहनः
नारद उवाच तज्जन्मचरितं ब्रह्मञ्छ्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
नारायण उवाच गवां प्रधाना सुरभी गोलोके च समुद्भवा
सर्वादिसृष्टेः कथनं कथयामि निशामय
एकदा राधिकानाथो राधया सह कौतुकात्
सहसा तत्र रहसि विजहार च कौतुकात्
ससृजे सुरभीं देवीं लीलया वामपार्श्वतः
दृष्ट्वा सवत्सां सुरभीं रत्नभाण्डे दुदोह सः
तदुष्णं च पयः स्वादु पपौ गोपीपतिः स्वयम्
दीर्घे च विस्तृते चैव परितः शतयोजनम्
गोपिकानां च राधायाः क्रीडावापी बभूव सा 2.47.
बभूव कामधेनूनां सहसा लक्षकोटयः
तासां पुत्राश्च पौत्राश्च संबभूवुरसंख्यकाः
पूजां चकार भगवान्सुरभ्याश्च पुरा मुने
दीपान्विता परदिने श्रीकृष्णस्याज्ञया भवे
ध्यानं स्तोत्रं मूलमन्त्रं यद्यत्पूजाविधिक्रमम्
ॐ सुरभ्यै नम इति मन्त्रोऽयं तु षडक्षरः
स्थितं ध्यानं यजुर्वेदे पूजनं सर्वसम्मतम्
लक्ष्मीस्वरूपां परमां राधासहचरीं पराम्
पवित्ररूपां पूज्यां च भक्तानां सर्वकामदाम्
घटे वा धेनुशिरसि बद्धस्तंभे गवां च वा 2.47.
दीपान्विता परदिने पूर्वाह्णे भक्तिसंयुतः
एकदा त्रिषु लोकेषु वाराहे विष्णुमायया