नारायण उवाच रत्नसिंहासने देवीं वासयामास भक्तितः ।। 2.46.
स्वर्गगङ्गाजलेनैव रत्नकुम्भ स्थितेन च
वाससी वासयामास वह्निशुद्धे मनोरमे
गणेशं च दिनेशं च वह्निं विष्णुं शिवं शिवाम्
ॐ ह्रीं श्रीं मनसादेव्यै स्वाहेत्येवं च मन्त्रतः
उपचारान्षोडशकान्भक्तितो दुर्लभान्हरिः
वाद्यं नानाप्रकारं च वादयामास तत्र वै
देवो विप्राज्ञया तत्र ब्रह्मविष्णुशिवाज्ञया
महेन्द्र उवाच परात्परां च परमां नहि स्तोतुं क्षमो ऽधुना
स्तोत्राणां लक्षणं वेदे स्वभावाख्यानतः परम्
शुद्धसत्त्वस्वरूपा त्वं कोपहिंसाविवर्जिता त्वं मया पूजिता साध्वि जननी च यथाऽदितिः 2.46.
दयारूपा च भगिनी क्षमारूपा यथा प्रसूः
अहं करोमि त्वां पूज्यां मम प्रीतिश्च वर्द्धते
तथाऽपि तव पूजां वै वर्द्धयामि पुनः पुनः
पञ्चम्यां मनसाख्यायां मासान्ते वा दिने दिने
यशस्विनः कीर्त्तिमन्तो विद्यावन्तो गुणान्विताः
लक्ष्मीहीना भविष्यन्ति तेषां नागभयं सदा
नारायणांशो भगवाञ्जरत्कारुर्मुनीश्वरः
अस्माकं रक्षणायैव तेन त्वं मनसाभिधा
तेन त्वं मनसादेवी पूजिता वन्दिता भवे
तेन त्वां मनसादेवीं प्रवदन्ति पुराविदः 2.46.
यो हि यद्भावयेन्नित्यं शतं प्राप्नोति तत्समम्
निर्जगाम स्वभवनं भूषावासपरिच्छदाम्
भ्रातृभिः पूजिता शश्वन्मान्या वन्द्या च सर्वतः
तां स्नापयित्वा क्षीरेण पूजयामास सादरम् तदा देवैः पूजिता सा स्वर्गलोकं पुनर्ययौ
इदं स्तोत्रं पुण्यबीजं तां संपूज्य च यः पठेत्
विषं भवेत्सुधातुल्यं सिद्धस्तोत्रं यदा पठेत्
सर्पशायी भवेत्सोऽपि निश्चितं सर्पवाहनः
नारद उवाच तज्जन्मचरितं ब्रह्मञ्छ्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
नारायण उवाच गवां प्रधाना सुरभी गोलोके च समुद्भवा