राजा श्रुत्वा तत्प्रवृत्तिं गंगाद्वारं जगाम सः
सप्ताहे समतीते तु गच्छन्तं तक्षकं पथि
तयोर्बभूव संवादः सुप्रीतिश्च परस्परम्
राजा चकार यज्ञं च सर्पसत्राभिधं मुने 2.46.
स तक्षकश्च भीतश्च महेन्द्रं शरणं ययौ
अथ देवाश्च मुनयश्चाययुर्मनसान्तिकम् १
तत्र आस्तीक आगत्य मातुर्यज्ञमथाज्ञया
ददौ वरं नृपश्रेष्ठः कृपया ब्राह्मणाज्ञया
संपूज्य मनसादेवीं प्रययुः स्वालयं च ते
नारद उवाच पूजाविधिक्रमं तस्याः श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः
नारायण उवाच रत्नसिंहासने देवीं वासयामास भक्तितः ।। 2.46.
स्वर्गगङ्गाजलेनैव रत्नकुम्भ स्थितेन च
वाससी वासयामास वह्निशुद्धे मनोरमे
गणेशं च दिनेशं च वह्निं विष्णुं शिवं शिवाम्
ॐ ह्रीं श्रीं मनसादेव्यै स्वाहेत्येवं च मन्त्रतः
उपचारान्षोडशकान्भक्तितो दुर्लभान्हरिः
वाद्यं नानाप्रकारं च वादयामास तत्र वै
देवो विप्राज्ञया तत्र ब्रह्मविष्णुशिवाज्ञया
महेन्द्र उवाच परात्परां च परमां नहि स्तोतुं क्षमो ऽधुना
स्तोत्राणां लक्षणं वेदे स्वभावाख्यानतः परम्
शुद्धसत्त्वस्वरूपा त्वं कोपहिंसाविवर्जिता त्वं मया पूजिता साध्वि जननी च यथाऽदितिः 2.46.
दयारूपा च भगिनी क्षमारूपा यथा प्रसूः
अहं करोमि त्वां पूज्यां मम प्रीतिश्च वर्द्धते
तथाऽपि तव पूजां वै वर्द्धयामि पुनः पुनः
पञ्चम्यां मनसाख्यायां मासान्ते वा दिने दिने
यशस्विनः कीर्त्तिमन्तो विद्यावन्तो गुणान्विताः
लक्ष्मीहीना भविष्यन्ति तेषां नागभयं सदा
नारायणांशो भगवाञ्जरत्कारुर्मुनीश्वरः
अस्माकं रक्षणायैव तेन त्वं मनसाभिधा
तेन त्वं मनसादेवी पूजिता वन्दिता भवे