न मोचयेद्यः स कथं गुरुस्तातो हि बान्धवः
न दर्शयेद्यः स कथं कीदृशो बान्धवो नृणाम् निर्मूलं च पुराकर्म भवेद्यत्सेवया ध्रुवम्
मया छलेन त्वं त्यक्ता दोषं मे क्षम्यतां प्रिये
पुष्करे तपसे यामि गच्छ देवि यथासुखम्
धनादिषु स्त्रियां प्रीतिः प्रवृत्तिपथगामिनाम्
जरत्कारुवचः श्रुत्वा मनसा शोककातरा
मनसोवाच यत्र स्मरामि त्वां बन्धो तत्र मामागमिष्यसि।।2.46.
बन्धुभेदः क्लेशतमः पुत्रभेदस्ततः परः
पतिः पतिव्रतानां च शतपुत्राधिकः प्रियः
पुत्रे यथैकपुत्राणां वैष्णवानां यथा हरौ
क्षुधितानां यथाऽन्ने च कामुकानां यथा स्त्रियाम्
विदुषां च यथा शास्त्रे वणिज्ये वणिजां यथा
इत्युक्त्वा मनसा देवी पपात स्वामिनः पदे
नेत्रोदकेन मनसां स्नापयामास तां मुनिः
तदा ज्ञानेन तौ द्वौ च विशोकौ च बभूवतुः
जगाम तपसे विप्रः स कान्तां सुप्रबोध्य च
पार्वती बोधयामास मनसां शोककर्शिताम् 2.46.
सुप्रशस्ते दिने साध्वी सुषुवे मङ्गले क्षणे
गर्भस्थितो महाज्ञानं श्रुत्वा शङ्करवक्त्रतः
जातकं कारयामास वाचयामास मंगलम्
शम्भुश्च चतुरो वेदान्वेदांगानितरांस्तथा
भक्तिरस्ति स्वकान्ते चाभीष्टे देवे हरौ गुरौ
जगाम तपसे विष्णोः पुष्करं शङ्कराज्ञया
दिव्यं वर्षत्रिलक्षं च तपस्तप्त्वा तपोधनः
शंकरं च नमस्कृत्य पुरः कृत्वा च बालकम्
तां सपुत्रां सुतां दृष्ट्वा मुदं प्राप प्रजापतिः 2.46.
ब्राह्मणान्भोजयामास त्वसंख्याञ्छ्रेयसे शिशोः
सा सपुत्रा च सुचिरं तस्थौ तातालये तदा
अथाभिमन्युतनये ब्रह्मशापः परीक्षिते
सप्ताहे समतीते तु तक्षकस्त्वां च दंक्ष्यति