मनुना मुनिना चैव ह्यहिना मानवादिना
जरत्कारुमुनीन्द्राय कश्यपस्तां ददौ पुरा
कृत्वोद्वाहं महायोगी विश्रान्तस्तपसा चिरम्
निद्रां जगाम स मुनिः स्मृत्वा निद्रेशमीश्वरम्
संचिन्त्य मनसा तत्र मनसा च पतिव्रता
अकृत्वा पश्चिमां सन्ध्यां नित्यां चैव द्विजन्मनाम्
नोपतिष्ठति यः पूर्वां नोपास्ते यश्च पश्चिमाम् 2.46.
वेदोक्तमिति संचिन्त्य बोधयामास तं मुनिम्
जरत्कारुरुवाच व्यर्थं व्रतादिकं तस्या या भर्त्तुश्चापकारिणी
तपश्चानशनं चैव व्रतं दानादिकं च यत्
यया पतिः पूजितश्च श्रीकृष्णः पूजितस्तया
सर्वदानं सर्वयज्ञः सर्वतीर्थनिषेवणम्
सर्वधर्मश्च सत्यं च सर्वदेवप्रपूजनम्
सुपुण्ये भारते वर्षे पतिसेवा करोति या
विप्रियं कुरुते भर्तुर्विप्रियं वदति प्रियम्
कुम्भीपाकं व्रजेत्सा च यावच्चन्द्रदिवाकरौ
इत्युक्त्वा च मुनिश्रेष्ठो बभूव स्फुरिताधरः 2.46.
मनसोवाच कुरु शान्तिं महाभाग दुष्टाया मम सुव्रत
शृङ्गाराहारनिद्राणां यश्च भङ्गं करोति च
इत्युक्त्वा मनसा देवी स्वामिनश्चरणाम्बुजे
कुपितं च मुनिं दृष्ट्वा श्रीसूर्य्यं शप्तुमुद्यतम्
तत्रागत्य मुनिश्रेष्ठमवोचद्भास्करः स्वयम्
श्रीसूर्य्य उवाच त्वां बोधयामास विप्र नाहमस्तं गतस्तदा
क्षमस्व भगवन्ब्रह्मन्मां शप्तुं नोचितं मुने
तेषां क्षणार्द्धं क्रोधश्च ततो भस्म भवेज्जगत्
ब्रह्मणो वंशसम्भूतः प्रज्वलन्ब्रह्मतेजसा
सूर्य्यस्य वचनं श्रुत्वा द्विजस्तुष्टो बभूव ह 2.46.
तत्याज मनसां विप्रः प्रतिज्ञापालनाय च
सा सस्मार गुरुं शम्भुमिष्टदेवं हरिं विधिम्
तत्राजगाम भगवान्गोपीशः शम्भुरेव च