पूजयामास तां शक्तिं देवीं मङ्गलचण्डिकाम्
पुष्पचन्दननैवेद्यैर्भक्त्या नानाविधैर्मुने
वस्त्रालङ्कारमाल्यैश्च पायसैः पिष्टकैरपि
सङ्गीतैर्नर्त्तनैर्वाद्यैरुत्सवैः कृष्णकीर्त्तनैः
ददौ द्रव्याणि मूलेन मन्त्रेणैव च नारद ऐं क्रूं फट्स्वाहेत्येवं चाप्येकविंशाक्षरो मनुः 2.44.
पूज्यः कल्पतरुश्चैव भक्तानां सर्वकामदः
मन्त्रसिद्धिर्भवेद्यस्य स विष्णुः सर्वकामदः
देवीं षोडशवर्षीयां रम्यां सुस्थिरयौवनाम्
श्वेतचम्पकवर्णाभां चन्द्रकोटिसमप्रभाम्
बिभ्रतीं कबरीभारं मल्लिकामाल्यभूषितम्
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां सुनीलोत्पललोचनाम्
संसारसागरे घोरे पोतरूपां वरां भजे
देव्याश्च ध्यानमित्येवं स्तवनं श्रूयतां मुने
शङ्कर उवाच संहर्त्रि विपदां राशेर्हर्षमंगलकारिके
हर्षमंगलदक्षे च हर्षमंगलचण्डिके 2.44.
मंगले मङ्गलार्हे च सर्वमंगलमंगले
पूज्या मंगलवारे च मंगलाभीष्टदैवते
मंगलाधिष्ठातृदेवि मंगलानां च मंगले
सारे च मंगलाधारे पारे त्वं सर्वकर्मणाम्
स्तोत्रेणानेन शम्भुश्च स्तुत्वा मगलचण्डिकाम्
देव्याश्च मंगलस्तोत्रं यः शृणोति समाहितः
प्रथमे पूजिता देवी शम्भुना सर्वमंगला
तृतीये पूजिता भद्रा मंगलेन नृपेण च पञ्चमे मङ्गलाकांक्षैर्नरैर्मंगलचण्डिका
पूजिता प्रतिविश्वेषु विश्वेशैः पूजिता सदा
देवादिभिश्च मुनिभिर्मनुभिर्मानवैर्मुने 2.44.
तन्मंगलं भवेच्छश्वन्न भवेत्तदमंगलम्
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे मङ्गलोपाख्याने तत्स्तोत्रादिकथनं नाम चतुश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
नारायण उवाच श्रूयतां मनसाख्यानं यच्छ्रुतं धर्मवक्त्रतः
कन्या भगवती सा च कश्यपस्य च मानसी
मनसा ध्यायते या वा परमात्मानमीश्वरम्