नोत्सृज्य बालकं राजा प्राणांस्त्यक्तुं समुद्यतः
एतस्मिन्नन्तरे तत्र विमानं च ददर्श ह
तेजसा ज्वलितं शश्वच्छोभितं क्षौमवाससा
ददर्श तत्र देवीं च कमनीयां मनोहराम्
ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां रत्नभूषणभूषिताम्
दृष्ट्वा तां पुरतो राजा तुष्टाव परमादरात् 2.43.
पप्रच्छ राजा तां दृष्ट्वा ग्रीष्मसूर्य्यसमप्रभाम्
प्रियव्रत उवाच कस्य कन्या वरारोहे धन्या मान्या च योषिताम्
नृपेन्द्रस्य वचः श्रुत्वा जगन्मङ्गलदायिनी
देवानां दैत्यभीतानां पुरा सेना बभूव सा
देवसेनोवाच। ब्रह्मणो मानसी कन्या देवसेनाऽहमीश्वरी
मातृकासु च विख्याता स्कन्दसेना च सुव्रता
पुत्रदाऽहमपुत्राय प्रियदात्री प्रियाय च
सुखं दुःखं भयं शोकं हर्षं मंगलमेव च
कर्मणा बहुपुत्री च वंशहीनश्च कर्मणा
कर्मणा मृतपुत्रश्च कर्मणा चिरजीविनः 2.43.
तस्मात्कर्म परं राजन्सर्वेभ्यश्च श्रुतौ श्रुतम्
इत्येवमुक्त्वा सा देवी गृहीत्वा बालकं मुने
राजा ददर्श तं बालं सस्मितं कनकप्रभम्
गृहीत्वा बालकं देवी गगनं गन्तुमुद्यता
नृपस्तोत्रेण सा देवी परितुष्टा बभूव ह
देवसेनोवाच मम पूजां च सर्वत्र कारयित्वा स्वयं कुरु
तदा दास्यामि पुत्रं ते कुलपद्मं मनोहरम्
जातिस्मरं च योगीन्द्रं नारायणपरायणम्
मत्तमातङ्गलक्षाणां धृतवन्तं बलं शुभम्
योगिनं ज्ञानिनं चैव सिद्धरूपं तपस्विनम् 2.43.
इत्येवमुक्त्वा सा देवी तस्मै तद्बालकं ददौ
जगाम देवी स्वर्गं च दत्त्वा तस्मै शुभं वरम् आगत्य कथयामास वृत्तान्तं पुत्रहेतुकम्
तुष्टा बभूवुः सन्तुष्टा नरा नार्यश्च नारद । देवीं च पूजयामास ब्राह्मणेभ्यो धनं ददौ
राजा च प्रतिमासेषु शुक्लषष्ठ्यां महोत्सवम्