तं शिवः शेखरे कृत्वा चाभवच्चन्द्रशेखरः
दक्षकन्याः पतिं मुक्तं दृष्ट्वा च रुरुदुः पुनः 1.9.
उच्चैश्च रुरुदुर्गत्वा निहत्याङ्गं पुनः पुनः
दक्षकन्या ऊचुः सौभाग्यमस्तु नस्तात गतः स्वामी गुणान्वितः
स्थिते चक्षुषि हे तात दृष्टं ध्वान्तमयं जगत्
पतिरेव गतिः स्त्रीणां पतिः प्राणाश्च सम्पदः
पतिर्नारायणः स्त्रीणां व्रतं धर्मः सनातनः
स्नानं च सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दक्षिणा
देवार्चनं चानशनं सर्वाणि च तपांसि च
सर्वेषां बान्धवानां च प्रियः पुत्रश्च योषिताम्
असद्वंशप्रसूता या सा द्वेष्टि स्वामिनं सदा
पतितं रोगिणं दुष्टं निर्धनं गुणहीनकम् 1.9.
सगुणं निर्गुणं वापि द्वेष्टि या संत्यजेत्पतिम्
कीटैः शुनकतुल्यैश्च भक्षिता सा दिवानिशम्
गृध्रः कोटिसहस्राणि शतजन्मानि सूकरः
ततो मानवजन्मानि लभेच्चेत्पूर्वकर्मणः
देहि नः कान्तदानं च कामपूरं विधेः सुत
कन्यानां वचनं श्रुत्वा दक्षः शंकरसन्निधिम्
दक्षस्तस्याशिषं कृत्वा समुवाच कृपानिधिम्
दक्ष उवाच मत्सुतानां च प्राणानां परमेव प्रियं पतिम्
न चेद्ददासि जामातर्मम जामातरं विधुम्
दक्षस्य वचनं श्रुत्वा तमुवाच कृपानिधिः 1.9.
शिव उवाच नाहं दातुं समर्थश्च चन्द्रं च शरणागतम्
शिवस्य वचनं श्रुत्वा दक्षस्तं शप्तुमुद्यतः
एतस्मिन्नन्तरे कृष्णो वृद्धब्राह्मणरूपधृक्
दत्त्वा शुभाशिषं तौ स ब्रह्मज्योतिः सनातनः
श्रीभगवानुवाच आत्मानं रक्ष दक्षाय देहि चन्द्रं सुरेश्वर
तपस्विनां वरः शान्तस्त्वमेवं वैष्णवाग्रणीः
दक्षः क्रोधी च दुर्द्धर्षस्तेजस्वी ब्रह्मणः सुतः
नारायणवचः श्रुत्वा हसित्वा शङ्करः स्वयम्