सम्पत्तिर्वा विपत्तिर्वा नश्वरा स्वप्नरूपिणी
सर्वेषां च भ्रमत्येव शश्वज्जन्मनि जन्मनि
भुङ्क्ते हि स्वकृतं कर्म सर्वत्रापि च भारते
नाभुक्तं क्षीयते कर्म कल्पकोटिशतैरपि
इत्येवमुक्तं वेदे च कृष्णेन परमात्मना
जन्म भोगावशेषे च सर्वेषां कृतकर्मणाम्
कर्मणा ब्रह्मशापं च कर्मणा च शुभाशिषम् 2.37.
कोटिजन्मार्जितं कर्म जीविनामनुगच्छति
कालभेदे देशभेदे पात्रभेदे च कर्मणाम्
वस्तुदाने च वस्तूनां समं पुण्यं समे दिने
समदेशे च वस्तूनां दाने पुण्यं समं वृषन्
समे पात्रे समं पुण्यं वस्तूनां कर्तुरेव च
यथा फलन्ति सस्यानि न्यूनान्यप्यधिकानि च
सामान्यदिवसे विप्रे दानं समफलं भवेत् चातुर्मास्यां पौर्णमास्यामनन्तफलमेव च
ग्रहणे शशिनः कोटिगुणं च फलमेव च
अक्षयायामक्षयं चाप्यसंख्यफलमुच्यते
यथा दाने तथा स्नाने जपे वै पुण्यकर्मसु 2.37.
सामान्यदेशे दानं च विप्रे समफलं भवेत्
गङ्गायां वै कोटिगुणं क्षेत्रे नारायणेऽव्ययम्
यथा च वै कोटिगुणं तथा वै विष्णुमन्दिरे
पुष्करे भास्करक्षेत्रे दशलक्षगुणं फलम्
सामान्यब्राह्मणे दानं सममेव फलं लभेत्
विष्णुमन्त्रोपासके च बुधे कोटिगुणं फलम्
यथा दण्डेन सूत्रेण शरावेण जलेन च
तथैव कर्मसूत्रेण फलं धाता ददाति च
स विधाता विधातुश्च पातुः पाता जगत्त्रये
महाविपत्तौ संसारे यः स्मरेन्मधुसूदनम् 2.37.
इत्येवमुक्त्वा जीवश्च समालिङ्ग्य सुरेश्वरम्
नारायण उवाच बृहस्पतिं पुरस्कृत्य सर्वैः सुरगणैः सह
शीघ्रं गत्वा ब्रह्मलोकं दृष्ट्वा च कमलोद्भवम्