विषण्णबान्धवां चैव बन्धुहीनां च कुत्रचित्
शत्रुग्रस्तां च दृष्ट्वा तामगमद्वाक्पतिं प्रति
ध्यायमानं परं ब्रह्म गङ्गातोये स्थितं परम्
साश्रुनेत्रं पुलकितं परमानन्दसंयुतम्
श्रेष्ठं च वन्धुवर्गाणामतिश्रेष्ठं च मानिनाम्
दृष्ट्वा गुरुं जपन्तं च तत्र तस्थौ सुरेश्वरः
प्रणम्य चरणाम्भोजे रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुर्हुः 2.37.
पुनर्वरो मया लब्धो ज्ञानिनामपि दुर्लभाम्
शिष्यस्य वचनं श्रुत्वा सतां बुद्धिमतां वरः
बृहस्पतिरुवाच न कातरो हि नीतिज्ञो विपत्तौ स्यात्कदाचन
सम्पत्तिर्वा विपत्तिर्वा नश्वरा स्वप्नरूपिणी
सर्वेषां च भ्रमत्येव शश्वज्जन्मनि जन्मनि
भुङ्क्ते हि स्वकृतं कर्म सर्वत्रापि च भारते
नाभुक्तं क्षीयते कर्म कल्पकोटिशतैरपि
इत्येवमुक्तं वेदे च कृष्णेन परमात्मना
जन्म भोगावशेषे च सर्वेषां कृतकर्मणाम्
कर्मणा ब्रह्मशापं च कर्मणा च शुभाशिषम् 2.37.
कोटिजन्मार्जितं कर्म जीविनामनुगच्छति
कालभेदे देशभेदे पात्रभेदे च कर्मणाम्
वस्तुदाने च वस्तूनां समं पुण्यं समे दिने
समदेशे च वस्तूनां दाने पुण्यं समं वृषन्
समे पात्रे समं पुण्यं वस्तूनां कर्तुरेव च
यथा फलन्ति सस्यानि न्यूनान्यप्यधिकानि च
सामान्यदिवसे विप्रे दानं समफलं भवेत् चातुर्मास्यां पौर्णमास्यामनन्तफलमेव च
ग्रहणे शशिनः कोटिगुणं च फलमेव च
अक्षयायामक्षयं चाप्यसंख्यफलमुच्यते
यथा दाने तथा स्नाने जपे वै पुण्यकर्मसु 2.37.
सामान्यदेशे दानं च विप्रे समफलं भवेत्
गङ्गायां वै कोटिगुणं क्षेत्रे नारायणेऽव्ययम्
यथा च वै कोटिगुणं तथा वै विष्णुमन्दिरे