इत्येवं कथितं सर्वं वरं प्रार्थय वाञ्छितम्
महेन्द्र उवाच कल्पवृक्ष मुनिश्रेष्ठ देहि मे परमं पदम्
महेन्द्रस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः
दुर्वासा उवाच मुक्तिर्युष्मद्विधानां च न लये प्राकृतेऽपि च
आविर्भावः सृष्टिविधौ तिरोभावो लयेऽपि च
यथा भ्रमति कालश्च तथा विषयिणो धुवम्
पलमेकं भवेदेव यथा विपलषष्टिभिः 2.36.
त्रिंशद्भिश्च मुहूर्त्तैश्च भवेदेव दिवानिशम्
पक्षाभ्यां शुक्लकृष्णाभ्यां मास एव विधीयते
ऋतुत्रयेणायनं च ताभ्यां द्वाभ्यां च वत्सरः
वत्सरैर्नरमानैश्च युगानां च चतुष्टयम्
युगे नराणां शक्रायुर्मनोरायुः प्रकीर्त्तितम्
निपातो ब्रह्मणस्तत्र भवेत्प्राकृतिको लयः
चक्षुर्निमेषः सृष्टिश्च पुनरुन्मीलने तथा
यथा पृथिव्या रेणूनामित्यूचे चन्द्रशेखरः
सृष्टिसूत्रस्वरूपं हि चान्यद्वृणु वरं सुर
आत्मनः पूर्वमैश्वर्य्यं वरयामास तत्र वै 2.36.
नारद उवाच किं चकार गृहं गत्वा तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
नारायण उवाच वैराग्यं वर्द्धयामास तदा ब्रह्मन्दिने दिने
मुनिस्थानाद्गृहं गत्वा स ददर्शामरावतीम्
विषण्णबान्धवां चैव बन्धुहीनां च कुत्रचित्
शत्रुग्रस्तां च दृष्ट्वा तामगमद्वाक्पतिं प्रति
ध्यायमानं परं ब्रह्म गङ्गातोये स्थितं परम्
साश्रुनेत्रं पुलकितं परमानन्दसंयुतम्
श्रेष्ठं च वन्धुवर्गाणामतिश्रेष्ठं च मानिनाम्
दृष्ट्वा गुरुं जपन्तं च तत्र तस्थौ सुरेश्वरः
प्रणम्य चरणाम्भोजे रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुर्हुः 2.37.
पुनर्वरो मया लब्धो ज्ञानिनामपि दुर्लभाम्
शिष्यस्य वचनं श्रुत्वा सतां बुद्धिमतां वरः
बृहस्पतिरुवाच न कातरो हि नीतिज्ञो विपत्तौ स्यात्कदाचन