अंगुष्ठमात्रं पुरुषं गृहीत्वा यमकिङ्करः
जीवो गत्वा यमं पश्येत्सर्वधर्मज्ञमेव च
धर्माधर्मविचारज्ञं सर्वज्ञं सर्वतोमुखम्
वह्निशुद्धांशुकाधानं रत्नभूषणभूषितम्
जपन्तं श्रीकृष्णनाम शुद्धस्फाटिकमालया
सगद्गदं साश्रुनेत्रं सर्वत्र समदर्शिनम्
स्वतेजसा प्रज्वलन्तं सुखदृश्यं विचक्षणम् 2.36.
पुण्यात्मनां शान्तरूपं पापिनां च भयङ्करम्
चित्रगुप्तविचारेण येषां यदुचितं फलम्
एवं तेषां गतायाते निवृत्तिर्नास्ति जीविनाम्
इत्येवं कथितं सर्वं वरं प्रार्थय वाञ्छितम्
महेन्द्र उवाच कल्पवृक्ष मुनिश्रेष्ठ देहि मे परमं पदम्
महेन्द्रस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः
दुर्वासा उवाच मुक्तिर्युष्मद्विधानां च न लये प्राकृतेऽपि च
आविर्भावः सृष्टिविधौ तिरोभावो लयेऽपि च
यथा भ्रमति कालश्च तथा विषयिणो धुवम्
पलमेकं भवेदेव यथा विपलषष्टिभिः 2.36.
त्रिंशद्भिश्च मुहूर्त्तैश्च भवेदेव दिवानिशम्
पक्षाभ्यां शुक्लकृष्णाभ्यां मास एव विधीयते
ऋतुत्रयेणायनं च ताभ्यां द्वाभ्यां च वत्सरः
वत्सरैर्नरमानैश्च युगानां च चतुष्टयम्
युगे नराणां शक्रायुर्मनोरायुः प्रकीर्त्तितम्
निपातो ब्रह्मणस्तत्र भवेत्प्राकृतिको लयः
चक्षुर्निमेषः सृष्टिश्च पुनरुन्मीलने तथा
यथा पृथिव्या रेणूनामित्यूचे चन्द्रशेखरः
सृष्टिसूत्रस्वरूपं हि चान्यद्वृणु वरं सुर
आत्मनः पूर्वमैश्वर्य्यं वरयामास तत्र वै 2.36.
नारद उवाच किं चकार गृहं गत्वा तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
नारायण उवाच वैराग्यं वर्द्धयामास तदा ब्रह्मन्दिने दिने
मुनिस्थानाद्गृहं गत्वा स ददर्शामरावतीम्