पुंसां लक्षं पितॄणां च शतं मातामहस्य च
सहोदरं कलत्रं च वक्तुं शिष्यं च किङ्करम्
स्वात्मानं च सतीर्थ्यं च गुरुपत्नीं गुरोः सुतम्
मन्त्रग्रहणमात्रेण जीवन्मुक्तो भवेन्नरः
अनेकजन्मपर्य्यन्तं दीक्षाहीनो भवेन्नरः
सप्तजन्मसु देवानां कृत्वा सेवां स्वकर्मतः
जन्मत्रयं भास्करं च सेवित्वा मानवः शुचिः
जन्मत्रयं तं निषेव्य निर्विघ्नश्च भवेन्नरः 2.36.
तदा ज्ञानप्रदीपेन समालोच्य महामतिः
प्रकृतिं विष्णुमायां च दुर्गां दुर्गतिनाशिनीम्
वाणीरूपां च पद्मां च भद्रां कृष्णप्रियात्मिकाम्
तत्प्रसादाद्भवेज्ज्ञानी ज्ञानानन्दं तदा भजेत्
शिवं शिवस्वरूपं च शिवदं शिवकारणम्
सुखदं मोक्षदं चैव दातारं सर्वसम्पदाम्
इन्द्रत्वं च मनुत्वं च दातुं शक्तं च लीलया
जन्मत्रयं तमाराध्य चाशुतोषप्रसादतः
वरदस्य वरेणैव हरिभक्तिं लभेद्ध्रुवम्
निर्म्मलज्ञानदीपेन प्रदीप्तेन च तत्त्ववित् 2.36.
दयानिधेः प्रसादेन निर्मलज्ञानमालभेत् ११! यत्र देहे लभेन्मन्त्रं तद्देहावधि भारते
तत्पाञ्चभौतिकं त्यक्त्वा बिभृयाद्दिव्यरूपकम्
परमानन्दसंयुक्तो मोहादिषु विवर्जितः
पुनश्च न पिबेत्क्षीरं धृत्वा मातृस्तनं परम्
स्वधर्मिणां च भिक्षूणां पुनर्जन्म न विद्यते
अयं निरूपितो धात्रा स्वधर्मस्तीर्थसेविनाम्
व्रतोपवासरत इत्युक्तो वै विष्णुसेविनाम्
समा बुद्धिर्यस्य शश्वत्स संन्यासीति कीर्तितः
नित्यं प्रवासी नैकत्र स्यात्संन्यासीति कीर्त्तितः 2.36.
किन्तु किंचिन्न याचेत स संन्यासीति कीर्त्तितः
ध्यायेन्नारायणं शश्वत्स संन्यासीति कीर्त्तितः
सर्वं ब्रह्ममयं पश्येत्स संन्यासीति कीर्त्तितः