इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा प्रहस्य ज्ञानिनां गुरुः
दुर्वासा उवाच आपाततो दुःखबीजं परिणामसुखावहम्
स्वगर्भयातनानाशपीडाखण्डनकारणम्
कर्मवृक्षाङ्कुरच्छेदकारणं सर्वतारकम्
दानेन तपसा वाऽपि व्रतेनानशनादिना
काम्यानां कर्मणां चैव मूलं संछिद्य यत्नतः
यत्कर्म सात्त्विकं कुर्य्यादसंकल्पितमेव च
सांसारिकाणामेतत्तु निर्वाणं मोचकं विदुः 2.36.
सेवां कुर्वन्ति ते नित्यं विधायोत्तमदेहकम्
हरिसेवादिरूपां च मुक्तिमिच्छन्ति वैष्णवाः
स्मरणं कीर्त्तनं विष्णोरर्चनं पादसेवनम्
चरणोदकपानं च तन्मंत्रजपनं परम्
इदं मृत्युञ्जयज्ञानं दत्तं मृत्युञ्जयेन मे
स जन्मदाता स गुरुः स च बन्धुः सतां परः
दर्शयेदन्यमार्गं च विना श्रीकृष्णसेवनम्
सन्ततं जगतां कृष्णनाम मङ्गलकारणम्
तेभ्योऽप्यपैति कालश्च मृत्युस्स्याद्रोग एव च
कृष्णमन्त्रोपासकश्च ब्राह्मणः श्वपचोऽपि वा 2.36.
ब्रह्मणा पूजितः सोऽपि मधुपर्कादिना च यः
ज्ञानसारं तपःसारं ब्रह्मसारं परं शिवम्
ब्रह्मादिस्तम्बपर्य्यन्तं सर्वं मिथ्यैव केवलम्
अतीव सुखदं सारं भुक्तिदं मुक्तिदं परम्
योगिनामपि सिद्धानां यतीनां च तपस्विनाम्
भस्मसाच्च भवेत्पापं यदुपस्पर्शमात्रतः
ततो रोगा हि वेपन्ते पापानि च भयानि च
तावन्निबद्धः संसारे कारागारे विधेर्जनः
कृतकर्मौघभोगाख्यनिगडच्छेदकारणम्
गोलोकमार्गसोपानं निस्तारे बीजकारणम् 2.36.
सारं च सर्वतपसां योवानां साधनं तथा
दानानां तीर्थशौचानां यज्ञादीनां पुरन्दर