विष्णुदत्तं पारिजातपुष्पं च सुमनोहरम्
शक्रः पुष्पं गृहीत्वा च प्रमत्तो राजसम्पदा
हस्ती तत्स्पर्शमात्रेण रूपेण च गुणेन च
त्यक्त्वा शक्रं गजेन्द्रश्चाप्यगच्छद्घोरकाननम्
तत्पुष्पं त्यक्तवन्तं च दृष्ट्वा शक्रं मुनीश्वरः
दुर्वासा उवाच मद्दत्तपुष्पं गर्वेण त्यक्तवान्हस्तिमस्तके
विष्णोर्निवेदितं पुष्पं नैवेद्यं वा फलं जलम्
भ्रष्टश्रीर्भ्रष्टबुद्धिश्च भ्रष्टज्ञानो भवेन्नरः
प्राप्तिमात्रेण यो भुङ्क्ते भक्त्या विष्णुनिवेदितम् 2.36.
विष्णुनैवेद्यभोजी यो नित्यं तु प्रणमेद्धरिम्
तत्स्पर्शवायुना सद्यस्तीर्थौघश्च विशुध्यति
पुंश्चल्यन्नमवीरान्नं शूद्रश्राद्धान्नमेव च
शिवलिङ्गप्रदत्तान्नं यदन्नं शूद्रयाजिनाम्
कन्याविक्रयिणामन्नं यदन्नं योनिजीविनाम्
शूद्रापतिद्विजान्नं च वृषवाहद्विजान्नकम्
अगम्यगामिनां चैव द्विजानामन्नमेव च
मिथ्यासाक्ष्यप्रदानां च ब्राह्मणानां तथैव च
श्वपचो विष्णुसेवी च वंशानां कोटिमुद्धरेत्
अज्ञानाद्यदि गृह्णाति विष्णोर्निर्माल्यमेव च 2.36.
ज्ञात्वा भक्त्या च गृह्णाति विष्णोर्नैवेद्यमेव च
यस्मात्संस्थापितं पुष्पं गर्वाद्वै हस्तिमस्तके
नारायणस्य भक्तोऽहं न बिभेमीश्वरं विधिम्
किं करिष्यति ते तातः कश्यपश्च प्रजापतिः
इति श्रुत्वा महेन्द्रश्च धृत्वा तच्चरणद्वयम्
इन्द्र उवाच हृता त्वया चेत्सम्पत्तिः कियज्ज्ञानं च देहि मे
ऐश्वर्य्यं विपदां बीजं प्रच्छन्नज्ञानकारणम्
जन्ममृत्युजरारोगशोकदुःखांकुरं परम्
सम्पन्मत्तः समूढश्च सुरामत्तः सचेतनः 2.36.
सम्पन्मदे प्रमत्तश्च विषयान्धश्च विह्वलः
द्विविधो विषयान्धश्च राजसस्तामसः स्मृतः