यतः सर्वाणि भूतानि लीयन्तेऽन्ते च तत्र वै
अष्टाविंशच्छक्रपाते ब्रह्मणस्स्यादहर्निशम्
युगे नराणां शक्रायुरेवं संख्याविदो विदुः
ऋतुभिः षड्भिरेवाब्दं शताब्दं ब्रह्मणो वयः
चक्षुर्निमीलने तस्य लयं प्राकृतिकं विदुः
लीना धातरि धाता च श्रीकृष्णे नाभिपङ्कजे
विलीना वामपार्श्वे च कृष्णस्य परमात्मनः
शिवाधारे शिवे लीना ज्ञानानन्दे सनातने 2.34.
तस्य ज्ञाने विलीनश्च बभूवाथ क्षणं हरेः
सा च कृष्णस्य बुद्धौ च बुद्ध्यधिष्ठातृदेवता
श्रीकृष्णांशश्च तद्बाहौ देवाधीशो गणेश्वरः
गोप्यश्चापि च तस्यां च सर्वा वै देवयोषितः
सावित्री च सरस्वत्यां वेदशास्त्राणि यानि च
गोलोकस्थस्य गोपाश्च विलीनास्तस्य लोमसु
जठराग्नौ विलीनश्च जलं तद्रसनाग्रतः
सारात्सारतरा भक्तिरसपीयूषपायिनः
यस्यैव लोमकूपेषु विश्वानि निखिलानि च
चक्षुरुन्मीलने सृष्टिर्यस्यैव परमात्मनः 2.34.
ब्रह्मणश्च शताब्देन सृष्टिस्तत्र लयः पुनः
यथा भूरजसां चैव संख्यानं च निशामय
उन्मीलने पुनः सृष्टिर्भवेदेवेश्वरेच्छया
यथा श्रुतं तातवक्त्रात्तथोक्तं च यथागमम्
तत्प्रधाना हरेर्भक्तिर्मुक्तेरपि गरीयसी
सिद्धत्वममरत्वं च ब्रह्मत्वं चावहेलया
धारणं दिव्यरूपस्य विदुर्निर्वाणमोक्षदम्
भक्तिमुक्त्योरयं भेदो निषेके लक्षणं शृणु
तत्खण्डनं च शुभदं परं श्रीकृष्णसेवनम् 2.34.
विघ्नघ्नं शुभदं चोक्तं गच्छ वत्से यथासुखम्
तस्यै शुभाशिषं दत्त्वा गमनं कर्तुमुद्यतः
रुरोद चरणे धृत्वा सद्विच्छेदोऽतिदुःखदः