वृषलीपतिं याजयेद्यो भुंक्तेऽन्नं तस्य यो नरः
पादं ददाति वह्नौ च गाश्च पादेन ताडयेत्
यो भुंक्ते स्निग्धपादेन शेते स्निग्धांघ्रिरेव च
अवीरान्नं च यो भुंक्ते योनिजीवी च वै द्विजः
पितॄंश्च पर्वकाले च तिथिकाले च देवताम्
स्वभर्तरि च कृष्णे च भेदबुद्धिं करोति या
गोमार्गखननं कृत्वा वपते सस्यमेव च
राजके दैवके यत्नाद्गोस्वामी गां न पातयेत्
प्राणिनं लंघयेद्यो हि देवार्चायां रतं जलम् ।।2.30.
शश्वन्नास्तीति वादी यो मिथ्यावादी प्रतारकः
देवताप्रतिमां दृष्ट्वा गुरुं वा ब्राह्मणं सति
न ददात्याशिषं कोपात्प्रणताय च यो द्विजः
गोहत्या ब्रह्महत्या च कथिता चातिदेशिकी
सावित्र्युवाच न्यूनाधिके च को भेदस्तन्मां व्याख्यातुमर्हसि
यम उवाच कुत्रातिदेशिकः श्रेष्ठो वास्तवो न्यून एव च
कुत्र वा समता साध्वि तयोर्वेदप्रमाणतः
पुरा परिचिते विप्रे विद्यामन्त्रप्रदातरि
पितुः शतगुणा माता मातुः शतगुणस्तथा
गुरुतो गुरुपत्नी च गौरवे च गरीयसी ।। 2.30.
विप्रः शिवसमो यश्च विष्णुतुल्यपराक्रमः
सर्वं गङ्गासमं तोयं सर्वे व्याससमा द्विजाः
आतिदेशिकहत्याया वास्तवश्च चतुर्गुणः
आतिदेशिकहत्याया भेदश्च कथितः सति
स्वस्त्री गम्या च सर्वेषामिति वेदे निरूपिता
सामान्यं कथितं सर्वं विशेषं शृणु सुन्दरि
शूद्राणां विप्रपत्नी च विप्राणां शूद्रकामिनी
शूद्रश्चेद्ब्राह्मणीं गच्छेद्ब्रह्महत्याशतं लभेत्
यदि शूद्रां व्रजेद्विप्रो वृषलीपतिरेव सः
विष्ठासमश्च तत्पिंडो मूत्रतुल्यं च तर्पणम् 2.30.
कोटिजन्मार्जितं पुण्यं सन्ध्यार्चातपसाऽर्जितम्