ततः स गार्दभीं योनिमवाप्नोति त्रिजन्मनि
बधिरं यो हसत्येव निन्दत्येव हि मानवः
ततो भवेत्स बधिरो दरिद्रः सप्तजन्मसु ।। 2.30.
लोभात्स्वपालनार्थाय जीविनं हन्ति यो नरः
ततो भवेत्स शशको मीनश्च सप्तजन्मसु
स्वकन्यापालनं कृत्वा विक्रीणाति हि यो नरः
कन्यालोमप्रमाणाब्दं तद्भोजी तत्र तिष्ठति
मांसभारं मूर्ध्नि कृत्वा रक्तधारां लिहेत्क्षुधा
षष्टिवर्षसहस्राणि व्याधश्च सप्तजन्मसु
सप्तजन्मसु मण्डूको जलौकाः सप्तजन्मसु
व्रतानामुपवासानां श्राद्धादीनां च संयमे
स च तिष्ठति कुण्डेषु नखादीनां च सुन्दरि
सकेशं पार्थिवं लिङ्गं यो वाऽर्चयति भारते 2.30.
तदन्ते यावनीं योनिं प्रयाति हरकोपतः
पितॄणां यो विष्णुपदे पिण्डं नैव ददाति च
ततः स्वयोनिं संप्राप्य खञ्जः सप्तसु जन्मसु
यः सेवते महामूढो गुर्विणीं च स्वकामिनीम्
अवीरान्नं च यो भुङ्क्ते ऋतुस्नातान्नमेव च
स व्रजेद्राजकीं योनिं कर्मकारीं च सप्तसु
यो हि घर्माक्तहस्तेन देवद्रव्यमुपस्पृशेत्
यः शूद्रेणाभ्यनुज्ञातो भुङ्क्ते शूद्रान्नमेव च
वाग्दुष्टा कटुवाचा या ताडयेत्स्वामिनं सदा 2.30.
ताडिता यमदूतेन दण्डेन च चतुर्युगम्
विषेण जीविनं हन्ति निर्दयो यो हि पामरः
ततो भवेन्नृघाती च व्रणी स्यात्सप्तजन्मसु
दण्डेन ताडयेद्यो हि वृषं च वृषवाहकः
प्रतप्ततैलकुण्डे च स तिष्ठति चतुर्युगम्
दन्तेन हन्ति जीवं यो लौहेन बडिशेन वा
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चोदरव्याधिसंयुतः
यो भुंक्ते च वृथा मांसं मत्स्यभोजी च ब्राह्मणः