पाठश्चतुर्णां वेदानां प्रादक्षिण्यं भुवस्तथा 2.27.
पुराणेषु च वेदेषु चेतिहासेषु सर्वतः
तद्वर्णनं च तद्ध्यानं तन्नामगुणकीर्त्तनम्
तत्पादोदकनैवेद्यभक्षणं नित्यमेव च
भज कृष्णं परं ब्रह्म निर्गुणं प्रकृतेः परम्
एतत्ते कथितं सर्वं विपाकं कर्मणां नृणाम्
श्रीनारायण उवाच साश्रुनेत्रा सपुलका यमं पुनरुवाच सा
सावित्र्युवाच श्रोतॄणां चैव वक्तॄणां जन्ममृत्युजराहरम्
दानानां च व्रतानां च सिद्धीनां तपसां परम्
मुक्तत्वममरत्वं वा सर्वसिद्धित्वमेव वा
भजामि केन विधिना श्रीकृष्णं प्रकृतेः परम्
शुभकर्म्मविपाकं च श्रुतं नृणां मनोहरम्
इत्युक्त्वा सा सती ब्रह्मन्भक्तिनम्रात्मकन्धरा
सावित्र्युवाच धर्मांशं यं सुतं प्राप धर्मराजं नमाम्यहम्
समता सर्वभूतेषु यस्य सर्वस्य साक्षिणः
येनान्तश्च कृतो विश्वे सर्वेषां जीविनां परम् 2.28.
बिभर्ति दण्डं दण्ड्याय पापिनां शुद्धिहेतवे
विश्वे यः कलयत्येव सर्वायुश्चापि सन्ततम्
तपस्वी वैष्णवो धर्म्मी संयमी विजितेन्द्रियः
स्वात्मारामञ्च सर्वज्ञो मित्रं पुण्यकृतां भवेत्
यज्जन्म ब्रह्मणो वंशे ज्वलन्तं ब्रह्मतेजसा
इत्युक्त्वा सा च सावित्री प्रणनाम यमं मुने
इदं यमाष्टकं नित्यं प्रातरुत्थाय यः पठेत्
महापापी यदि पठेन्नित्यं भक्त्या च नारद
इति श्रीब्रह्मवैवर्त्ते महापुराणे द्वितीये प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे सावित्रीकृतयमस्तोत्रं नामाष्टाविंशोऽध्यायः
श्रीनारायण उवाच कर्म्माशुभविपाकं च तामुवाच रवेः सुतः
यम उवाच कर्माशुभविपाकं च कथयामि निशामय
नानाप्रकारं स्वर्गं च याति जीवः सुकर्मणा
नरकाणां च कुण्डानि सन्ति नानाविधानि च
विस्तृतानि गभीराणि क्लेशदानि च जीविनाम्