मरीचिः स्कन्धदेशाच्चैवापान्तरतमा गलात्
हंसश्च वामकुक्षेश्च दक्षकुक्षेर्यतिः स्वयम् पितुर्वाक्यं समाकर्ण्य तमुवाच स नारदः
नारद उवाच कारयित्वा दारयुक्तानस्मान्वद जगत्पते
पित्रा ते तपसे युक्ताः संसाराय वयं कथम् 1.8.
कस्मै पुत्राय पीयूषात्परं दत्तं तपोऽधुना
अतीव निम्ने घोरे च भवाब्धौ यः पतेत्पितः
निस्तारबीजं सर्वेषां बीजं च पुरुषोतमम्
भक्तैकशरणं भक्तवत्सलं स्वच्छमेव च
भक्ताराध्यं भक्तसाध्यं विहाय परमेश्वरम्
विहाय कृष्णसेवां च पीयूषादधिकां प्रियाम्
स्वप्नवन्नश्वरं तुच्छमसत्यं मृत्युकारणम्
यथा बडिशमांसं च मत्स्यापातसुखप्रदम्
इत्युक्त्वा नारदस्तत्र विरराम विधेः पुरः
ब्रह्मा कोपपरीतश्च शशाप तनयं द्विज 1.8.
ब्रह्मोवाच क्रीडामृगश्च त्वं साध्यो योषिल्लुब्द्धधश्च लम्पटः
स्थिरयौवनयुक्तानां रूपाढ्यानां मनोहरः
शृङ्गारशास्त्रवेत्ता च महाशृङ्गारलोलुपः
गन्धर्वाणां च सुवरः सुस्वरश्च सुगायनः
प्राज्ञो मधुरवाक् शान्तः सुशीलः सुन्दरः सुधीः
ताभिर्दिव्यं लक्षयुगं विहृत्य निर्जने वने
वत्स वैष्णवसंसर्गाद्वैष्णवोच्छिष्टभोजनात्
ज्ञानं दास्यामि ते दिव्यं पुनरेव पुरातनम्
ब्रह्मेत्युक्त्वा सुतं विप्र विरराम जगत्पतिः
नारद उवाच स्रष्टुस्तपस्वीशस्याहो क्रोधोऽयं मय्यनाकरः ।। 1.8.
शपेत्परित्यजेद्विद्वान्पुत्रमुत्पथगामिनम्
जनिर्भवतु मे ब्रह्मन्यासु यासु च योनिषु
पुत्रश्चेज्जगतां धातुर्नास्ति भक्तिर्हरेः पदे
जातिस्मरो हरेर्भक्तियुक्तः सूकरयोनिषु
गोविन्दचरणाम्भोजभक्तिमाध्वीकमीप्सितम्
तीर्थानि स्पर्शमिच्छन्ति वैष्णवानां पितामह