प्रकृष्टां शिबिकां यो हि ददाति ब्राह्मणाय च
यो ददाति च विप्राय व्यजनं श्वेतचामरम्
धान्याचलं यो ददाति ब्राह्मणाय च भारते
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चिरजीवी भवेत्सुखी 2.27.
सततं श्रीहरेर्नाम भारते यो जपेन्नरः
यो नरो भारते वर्षे दोलनं कारयेद्धरेः
इह लोके सुखं भुक्त्वा यात्यन्ते विष्णुमन्दिरम्
फलमुत्तरफाल्गुन्यां ततोऽपि द्विगुणं भवेत्
तिलदानं ब्राह्मणाय यः करोति च भारते
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चिरजीवी भवेत्सुखी
सालंकृतां च भोग्यां च सवस्त्रां सुन्दरीं प्रियाम्
महीयते चन्द्रलोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश
ततो गन्धर्वलोके च वर्षाणामयुतं सति
ततो जन्मसहस्रं च प्राप्नोति सुन्दरीं प्रियाम् 2.27.
ददाति सफलं वृक्षं ब्राह्मणाय च यो नरः
पुनः स्वयोनिं संप्राप्य लभते सुतमुत्तमम्
केवलं फलदानं च ब्राह्मणाय ददाति यः
नानाद्रव्यसमायुक्तं नानासस्यसमन्वितम्
कुबेरलोके वसति स च मन्वन्तरावधि
यो जनः सस्यसंयुक्तां भूमिं च रुचिरां सति
महीयते स वैकुण्ठे मन्वन्तरशतं ध्रुवम्
तं न त्यजति भूमिश्च जन्मनां शतकं परम्
सप्रजं च प्रकृष्टं च ग्रामं दद्याद्द्विजातये
पुनः स्वयोनिं संप्राप्य ग्रामलक्षं लभेद्ध्रुवम् 2.27.
सप्रजं सुप्रकृष्टं च पञ्चसस्यसमन्वितम्
नगरं यश्च विप्राय ददाति भारते भुवि
पुनः स्वयोनिं संप्राप्य राजेन्द्रो भारते भवेत्
धरा तं न जहात्येव जन्मनां नियुतं ध्रुवम्
नगराणां च शतकं देशं यो हि द्विजातये
वापीतडागसंयुक्तं नानावृक्षसमन्वितम्