स्वधर्मरहिता विप्रा नानायोनिं व्रजन्ति च
नाभुक्तं क्षीयते कर्म्म कल्पकोटिशतैरपि 2.26.
अवश्यमेव भोक्तव्यं कृतं कर्म शुभाशुभम्
एतत्ते कथितं सर्वं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
सावित्र्युवाच मानवाः पुण्यवन्तश्च तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
यम उवाच अन्नप्रमाणवर्ष च शक्रलोके महीयते
अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति
देवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यो वा ददाति चासनं यदि
यो ददाति च विप्राय दिव्यां धेनुं पयस्विनीम्
चतुर्गुणं पुण्यदिने तीर्थे शतगुणं फलम्
गां यो ददाति विप्राय भारते भक्तिपूर्वकम्
यश्चोभयमुखीदानं करोति ब्राह्मणाय च
यो ददाति ब्राह्मणाय शालिग्रामं सवस्त्रकम्
यो ददाति ब्राह्मणाय छत्रं च सुमनोहरम् 2.27.
विप्राय पादुकायुग्मं यो ददाति च भारते
यो ददाति ब्राह्मणाय शय्यां दिव्यां मनोहराम्
यो ददाति प्रदीपं च देवाय ब्राह्मणाय च
सम्प्राप्य मानवीं योनिं चक्षुष्मांश्च भवेद्ध्रुवम्
करोति गजदानं च यो हि विप्राय भारते
भारते योऽश्वदानं च करोति ब्राह्मणाय च
प्रकृष्टां शिबिकां यो हि ददाति ब्राह्मणाय च
यो ददाति च विप्राय व्यजनं श्वेतचामरम्
धान्याचलं यो ददाति ब्राह्मणाय च भारते
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चिरजीवी भवेत्सुखी 2.27.
सततं श्रीहरेर्नाम भारते यो जपेन्नरः
यो नरो भारते वर्षे दोलनं कारयेद्धरेः
इह लोके सुखं भुक्त्वा यात्यन्ते विष्णुमन्दिरम्
फलमुत्तरफाल्गुन्यां ततोऽपि द्विगुणं भवेत्
तिलदानं ब्राह्मणाय यः करोति च भारते
ततः स्वयोनिं संप्राप्य चिरजीवी भवेत्सुखी