को वा कं नरकं याति कियन्तं तेषु तिष्ठति
यद्यदस्ति मया पृष्टं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
नारायण उवाच ।। सावित्रीवचनं श्रुत्वा जगाम विस्मयं यमः । प्रहस्य वक्तुमारेभे कर्मपाकं च जीविनाम्
यम उवाच ज्ञानं ते पूर्वविदुषां योगिनां ज्ञानिनां परम्
सावित्रीवरदानेन त्वं सावित्रीकला सति
यथा श्रीः श्रीपतेः क्रोडे भवानी च भवोरसि
धर्मोरसि यथा मूर्त्तिः शतरूपा मनौ यथा
अदितिः कश्यपे चापि यथाऽहल्या च गौतमे
यथा रतिः कामदेवे यथा स्वाहा हुताशने
वरुणानी च वरुणे यज्ञे च दक्षिणा यथा
सौभाग्या सुप्रिया त्वं च भव सत्यवति प्रिये वृणु देवि महाभागे सर्वं दास्यामि निश्चितम्
सावित्र्युवाच भविष्यति महाभाग वरमेतन्मदीप्सितम् ।। 2.26.
मत्पितुः पुत्रशतकं श्वशुरस्य च चक्षुषी
अन्ते सत्यवता सार्द्धं यास्यामि हरिमन्दिरम्
जीवकर्मविपाकं च श्रोतुं कौतूहलं च मे
यम उवाच जीवकर्म्मविपाकं च कथयामि निशामय
शुभानामशुभानां च कर्म्मणां जन्म भारते
सुरा दैत्या दानवाश्च गन्धर्वा राक्षसादयः
विशिष्टजीविनः कर्म्म भुञ्जते सर्वयोनिषु
शुभाशुभं भुञ्जते च कर्म पूर्वार्जितं परम्
कर्म्मणा चाशुभेनैव भ्रमन्ति नरकेषु च
निर्वाणरूपा सेवा च कृष्णस्य परमात्मनः 2.26.
दीर्घजीवी च क्षीणायुः सुखी दुःखी च निश्चितम्
सिद्ध्यादिकमवाप्नोति सर्वोत्कृष्टेन कर्म्मणा
सुदुर्लभं सुभोग्यं च पुराणेषु श्रुतिष्वपि
दुर्लभा मानवी जातिः सर्वजातिषु भारते
विष्णुभक्तो द्विजश्चैव गरीयान्भारते ततः
सकामश्च प्रधानश्च निष्कामो भक्त एव च
स याति देहं त्यक्ता च पदं विष्णोर्निरामयम्
ये सेवन्ते च द्विभुजं कृष्णमात्मानमीश्वरम्