कर्म्मणो बीजरूपश्च सन्ततं तत्फलप्रदः
सोऽपि तद्धेतुरूपश्च कर्म्म तेन भवेत्सति
आत्मनः प्रतिबिम्बं च देही जीवः स एव च
पृथिवी वायुराकाशो जलं तेजस्तथैव च
कर्त्ता भोक्ता च देही च स्वात्मा भोजयिता सदा
सदसद्भेदबीजं च ज्ञानं नानाविधं भवेत्
इन्द्रियाणां वै प्रवरमीश्वराणां समूहकम्
अनिरूप्यमदृश्यं च ज्ञानभेदं मनः स्मृतम् 2.25.
अङ्गिनामङ्ग रूपं च प्रेरकं सर्वकर्मणाम्
सूर्य्यो वायुश्च पृथिवी वाण्याद्या देवताः स्मृताः
परमात्मा परं ब्रह्म निर्गुणः प्रकृतेः परः
इत्येवं कथितं सर्वं मया पृष्टं यथागमम्
सावित्र्युवाच प्रश्नं यद्यत्करोमि त्वां तद्भवान्वक्तुमर्हति
कां कां योनिं याति जीवः कर्मणा केन वा यम
केन वा कर्मणा मुक्तिः केन भक्तिर्भवेद्धरेः
केन वा दीर्घजीवी च केनाल्पायुश्च कर्म्मणा
अङ्गहीनश्च काणश्च बधिरः केन कर्म्मणा
क्षिप्तोऽतिलुब्धकश्चैव केन वा नरघातकः 2.25.
केन वा ब्राह्मणत्वं च तपस्वित्वं च केन वा
गोलोकं केन वा ब्रह्मन्सर्वोत्कृष्टं निरामयम्
को वा कं नरकं याति कियन्तं तेषु तिष्ठति
यद्यदस्ति मया पृष्टं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
नारायण उवाच ।। सावित्रीवचनं श्रुत्वा जगाम विस्मयं यमः । प्रहस्य वक्तुमारेभे कर्मपाकं च जीविनाम्
यम उवाच ज्ञानं ते पूर्वविदुषां योगिनां ज्ञानिनां परम्
सावित्रीवरदानेन त्वं सावित्रीकला सति
यथा श्रीः श्रीपतेः क्रोडे भवानी च भवोरसि
धर्मोरसि यथा मूर्त्तिः शतरूपा मनौ यथा
अदितिः कश्यपे चापि यथाऽहल्या च गौतमे
यथा रतिः कामदेवे यथा स्वाहा हुताशने
वरुणानी च वरुणे यज्ञे च दक्षिणा यथा