सा वरं वरयामास द्युमत्सेनात्मजं तदा
राजा तस्मै ददौ तां च रत्नभूषणभूषिताम्
स च संवत्सरेऽतीते सत्यवान्सत्यविक्रमः 2.24.
जगाम तत्र सावित्री तत्पश्चाद्दैवयोगतः
यमस्तज्जीवपुरुषं बद्ध्वाङ्गुष्ठसमं मुने
पश्चात्तां सुन्दरीं दृष्ट्वा यमः संयमिनीपतिः
यम उवाच यदि यास्यसि कान्तेन सार्धं देहं तदा त्यज
गन्तुं मर्त्त्यो न शक्नोति गृहीत्वा पाञ्चभौतिकम्
पूर्णश्च भर्त्तुस्ते कालः ह्यभवद्भारते सति
कर्मणा जायते जन्तुः कर्मणैव प्रलीयते
स्वकर्मणा सर्वसिद्धिममरत्वं लभेद् ध्रुवम्
कर्मणा ब्राह्मणत्वं च मुक्तत्वं च स्वकर्मणा 2.24.
कर्मणा च मुनीन्द्रत्वं तपस्वित्वं च कर्मणा
कर्मणा चैव शूद्रत्वमन्त्यजत्वं स्वकर्मणा
स्वकर्मणा च म्लेच्छत्वं लभते नात्र संशयः
स्वकर्मणा च शैलत्वं वृक्षत्वं च स्वकर्मणा
स्वकर्मणा क्षुद्रजन्तुः कृमित्वं च स्वकर्मणा
स्वकर्मणा राक्षसत्वं किन्नरत्वं स्वकर्मणा
स्वकर्मणा च प्रेतत्वं वेतालत्वं स्वकर्मणा
दैत्यत्वं दानवत्वं चाप्यसुरत्वं स्वकर्मणा
कर्मणा सुन्दरोऽरोगी महारोगी च कर्मणा
कर्मणा नरकं यान्ति जीवाः स्वर्गं स्वकर्मणा 2.24.
कर्मणा चन्द्रलोकं च वह्निलोकं स्वकर्मणा
तथा कुबेरलोकं च नरो याति स्वकर्मणा
याति नक्षत्रलोकं च सत्यलोकं स्वकर्मणा
स्वकर्मणा च पातालं ब्रह्मलोकं स्वकर्मणा
कर्मणा याति वैकुण्ठं गोलोकं च निरामयम्
कर्मणा कोटिकल्पायुः क्षीणायुश्च स्वकर्मणा
इत्येवं कथितं सर्वं मया तत्त्वं च सुन्दरि
श्रीनारायण उवाच तुष्टाव परया भक्त्या तमुवाच मनस्विनी