नारायण उवाच हरिः संपूज्य तुष्टाव तुलसीं विरहातुरः
श्रीभगवानुवाच विदुर्बुधास्तेन वृन्दां मत्प्रियां तां भजा म्यहम्
पुरा बभूव या देवी ह्यादौ वृन्दावने वने
असंख्येषु च विश्वेषु पूजिता या निरन्तरम् 2.22.
असंख्यानि च विश्वानि पवित्राणि यया सदा
देवा न तुष्टाः पुष्पाणां समूहेन यया विना
विश्वे यत्प्राप्तिमात्रेण भक्त्याऽऽनन्दो भवेद्ध्रुवम्
यस्या देव्या स्तुला नास्ति विश्वेषु निखिलेषु च
कृष्णजीवनरूपा या शश्वत्प्रियतमा सती
इत्येवं स्तवनं कृत्वा तत्र तस्थौ रमापतिः
रुदतीमभिमानेन मानिनीं मानपूजिताम्
भारत्याज्ञां गृहीत्वा च स्वालयं च ययौ हरिः
वरं विष्णुर्ददौ तस्यै विश्वपूज्या भवेति च
विष्णोर्वरेण सा देवी परितुष्टा बभूव ह 2.22.
लक्ष्मीर्गङ्गा सस्मिता तां समाश्लिष्य च नारद
वृन्दां वृन्दावनीं विश्वपावनींविश्वपूजिताम्
एतन्नामाष्टकं चैत त्स्तोत्रं नामार्थसंयुतम्
कार्तिकीपूर्णिमायां च तुलस्या जन्म मङ्गलम्
तस्यां यः पूजयेत्तां च भक्त्या च विश्वपावनीम्
कार्त्तिके तुलसीपत्रं विष्णवे यो ददाति च
अपुत्रो लभते पुत्रं प्रियाहीनो लभेत्प्रियाम्
रोगी प्रमुच्यते रोगाद्बद्धो मुच्येत बन्धनात्
इप्येवं कथितं स्तोत्रं ध्यानपूजाविधिं शृणु
यद्वक्ष्ये पूजयेत्तां च भक्त्या चावाहनं विना 2.22.
तुलसीं पुष्पसारां च सतीं पूज्यां मनोहराम्
पुष्पेषु तुलनाप्यस्या नासीद्देवीषु वा मुने
शिरोधार्य्या च सर्वेषामीप्सितां विश्वपावनीम्
इति ध्यात्वा च संपूज्य स्तुत्वा च प्रणमेद्बुधः
नारद उवाच यत्तु सावित्र्युपाख्यानं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
पुरा येन समुद्भूता सा श्रुता च श्रुतिप्रसूः