इयं तनुर्नदीरूपा गण्डकीति च विश्रुता
तव केशसमूहाश्च पुण्यवृक्षा भवन्त्विति
त्रिलोकेषु च पुष्पाणां पत्राणां देवपूजने
स्वर्गे मर्त्ये च पाताले वैकुण्ठे मम सन्निधौ
गोलोके विरजातीरे रासे वृन्दावने भुवि
माधवीकेतकीकुन्दमल्लिकामालतीवने
तुलसीतरुमूले च पुण्यदेशे सुपुण्यदे
तत्रैव सर्वदेवानां समधिष्ठानमेव च
स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः 2.21.
सुधाघटसहस्रेण सा तुष्टिर्न भवेद्धरेः
गवामयुतदानेन यत्फलं लभते नरः
तुलसीपत्रतोयं च मृत्युकाले च यो लभेत्
नित्यं यस्तुलसी तोयं भुङ्क्ते भक्त्या च यो नरः
नित्यं यस्तुलसीं दत्त्वा पूजयेन्मां च मानवः
तुलसीं स्वकरे धृत्वा देहे धृत्वा च मानवः
तुलसीकाष्ठनिर्माणमालां गृह्णाति यो नरः
तुलसीं स्वकरे धृत्वा स्वीकारं यो न रक्षति
करोति मिथ्याशपथं तुलस्या यो हि मानवः
तुलसीतोयकणिकां मृत्युकाले च यो लभेत् 2.21.
पूर्णिमायाममायां च द्वादश्यां रविसंक्रमे
आशौचेऽशुचिकाले वा रात्रिवासान्विते नराः
त्रिरात्रं तुलसीपत्रं शुद्धं पर्युषितं सति
भूगतं तोयपतितं यद्दत्तं विष्णवे सति
वृक्षाधिष्ठात्री देवी या गोलोके च निरामये ।। कृष्णेन सार्द्धं रहसि नित्यं क्रीडां करिष्यति
नद्यधिष्ठातृदेवी या भारते च सुपुण्यदा
त्वं च स्वयं महासाध्वी वैकुण्ठे मम सन्निधौ
अहं च शैलरूपी च गण्डकीतीरसन्निधौ
वज्रकीटाश्च कृमयो वज्रदंष्ट्राश्च तत्र वै
एकद्वारे चतुश्चक्रं वनमालाविभूषितम् 2.21.
एकद्वारे चतुश्चक्रं नवीननीरदोपमम्