तुलस्युवाच कथं बभूव विजयस्तन्मे ब्रूहि कृपानिधे
तुलसीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य कमलापतिः
श्रीहरिरुवाच नाशो बभूव सर्वेषां दानवानां च कामिनि
प्रीतिं च कारयामास ब्रह्मा च स्वयमावयोः
मयाऽऽगतं स्वभवनं शिवलोकं शिवो गतः
रेमे रमापतिस्तत्र रामया सह नारद सर्वं वितर्कयामास कस्त्वमेवेत्युवाच ह
तुलस्युवाच
दूरीकृतं मत्सतीत्वमथवा त्वां शपामहे
दधार लीलया ब्रह्मन्स्वां मूर्तिं सुमनोहराम् नवीननीरद श्यामं शरत्पङ्कजलोचनम् ।। 2.21.
कोटिकन्दर्पलीलाभं रत्नभूषणभूषितम्
तं दृष्ट्वा कामिनी कामान्मूर्छां संप्राप लीलया
हे नाथ ते दया नास्ति पाषाण सदृशस्य च
पाषाणसदृशस्त्वं च दयाहीनो यतः प्रभो
ये वदन्ति दयासिन्धुं त्वां ते भ्रान्ता न संशयः
दुर्वृत्तस्त्वं च सर्वज्ञो न जानासि परव्यथाम्
इत्युक्त्वा च महासाध्वी निपत्य चरणे हरेः
तस्याश्च करुणां दृष्ट्वा करुणामयसागरः
श्रीभगवानुवाच त्वदर्थे शङ्खचूडश्च चकार सुचिरं तपः
कृत्वा त्वां कामिनीं कामी विजहार च तत्फलात् 2.21.
इदं शरीरं त्यक्त्वा च दिव्यं देहं विधाय च
इयं तनुर्नदीरूपा गण्डकीति च विश्रुता
तव केशसमूहाश्च पुण्यवृक्षा भवन्त्विति
त्रिलोकेषु च पुष्पाणां पत्राणां देवपूजने
स्वर्गे मर्त्ये च पाताले वैकुण्ठे मम सन्निधौ
गोलोके विरजातीरे रासे वृन्दावने भुवि
माधवीकेतकीकुन्दमल्लिकामालतीवने
तुलसीतरुमूले च पुण्यदेशे सुपुण्यदे
तत्रैव सर्वदेवानां समधिष्ठानमेव च
स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः 2.21.
सुधाघटसहस्रेण सा तुष्टिर्न भवेद्धरेः