नारायण उवाच शंखचूडस्य रूपेण रेमे तद्रामया सह
शंखचूडस्य कवचं गृहीत्वा मायया हरिः
दुन्दुभिं वादयामास तुलसीद्वारसन्निधौ
तच्छ्रुत्वा सा च साध्वी च परमानन्दसंयुता
ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा कारयामास मङ्गलम्
अवरुह्य रथाद्देवो देव्याश्च भवनं ययौ
दृष्ट्वा च पुरतः कान्तं शान्तं कान्ता मुदाऽन्विता
रत्नसिंहा सने रम्ये वासयामास कामुकी
अद्य मे सफलं जन्म ह्यद्य मे सफलाः क्रियाः 2.21.
सस्मिता सकटाक्षं च सकामा पुलकाञ्चिता
तुलस्युवाच कथं बभूव विजयस्तन्मे ब्रूहि कृपानिधे
तुलसीवचनं श्रुत्वा प्रहस्य कमलापतिः
श्रीहरिरुवाच नाशो बभूव सर्वेषां दानवानां च कामिनि
प्रीतिं च कारयामास ब्रह्मा च स्वयमावयोः
मयाऽऽगतं स्वभवनं शिवलोकं शिवो गतः
रेमे रमापतिस्तत्र रामया सह नारद सर्वं वितर्कयामास कस्त्वमेवेत्युवाच ह
तुलस्युवाच
दूरीकृतं मत्सतीत्वमथवा त्वां शपामहे
दधार लीलया ब्रह्मन्स्वां मूर्तिं सुमनोहराम् नवीननीरद श्यामं शरत्पङ्कजलोचनम् ।। 2.21.
कोटिकन्दर्पलीलाभं रत्नभूषणभूषितम्
तं दृष्ट्वा कामिनी कामान्मूर्छां संप्राप लीलया
हे नाथ ते दया नास्ति पाषाण सदृशस्य च
पाषाणसदृशस्त्वं च दयाहीनो यतः प्रभो
ये वदन्ति दयासिन्धुं त्वां ते भ्रान्ता न संशयः
दुर्वृत्तस्त्वं च सर्वज्ञो न जानासि परव्यथाम्
इत्युक्त्वा च महासाध्वी निपत्य चरणे हरेः
तस्याश्च करुणां दृष्ट्वा करुणामयसागरः
श्रीभगवानुवाच त्वदर्थे शङ्खचूडश्च चकार सुचिरं तपः
कृत्वा त्वां कामिनीं कामी विजहार च तत्फलात् 2.21.
इदं शरीरं त्यक्त्वा च दिव्यं देहं विधाय च