रत्नेन्द्रसारखचितं विमानाग्र्यं मनोहरम् । ।। 2.19.
क्षतजं दानवानां च मांसं च विपुलं क्षुधा
उवाच रणवृत्तान्तं पौर्वापर्य्यं यथाक्रमम्
लक्षं च दानवेन्द्राणामवशिष्टं रणेऽधुना
संग्रामे दानवेन्द्रं च हन्तुं पाशुपतेन वै
राजेन्द्रश्च महाज्ञानी महाबलपराक्रमः
नारायण उवाच ययौ स्वयं च समरं स्वगणैः सह नारद
शंखचूडः शिवं दृष्ट्वा विमानादवरुह्य च
तं प्रणम्य च वेगेन विमानं ह्यारुरोह सः
शिवदानवयोर्युद्धं पूर्णमब्दं बभूव ह
न्यस्तशस्त्रश्च भगवान्न्यस्तशस्त्रश्च दानवः
दानवानां च शतकमुद्वृत्तं च बभूव ह
ततो विष्णुर्महामायो वृद्धब्राह्मणरूपधृक्
वृद्धब्राह्मण उवाच त्वं सर्वसम्पदां दाता यन्मे मनसि वाञ्छितम्
निराहाराय वृद्धाय तृषितायातुराय च
ओमित्युवाच राजेन्द्रः प्रसन्नवदनेक्षणः 2.20.
तच्छ्रुत्वा दानवश्रेष्ठो ददौ कवचमुत्तमम्
शङ्खचूडस्य रूपेण जगाम तुलसीं प्रति
अथ शम्भुर्हरेः शूलं दानवार्थं समग्रहीत्
नारायणाधिष्ठिताग्रं ब्रह्माधिष्ठितमध्यमम्
किरणावलिसंयुक्तं प्रलयाग्निशिखोपमम्
तेजसा चक्रतुल्यं च सर्वशस्त्रविघातकम्
धनुस्सहस्रं दैर्घ्येण विस्तृत्या शतहस्तकम्
संहर्तुं सर्वविध्यण्डमेकदा दैवलीलया
राजा चापं परित्यज्य श्रीकृष्णचरणाम्बुजम्
शूलं च भ्रमणं कृत्वा न्यपतद्दानवोपरि 2.20.
राजा धृत्वा दिव्यरूपं बालकं गोपवेषकम्
नानारत्नसुभूषाढ्यगोपकोटिभिरावृतम्
गत्वा ननाम शिरसा राधामाधवयोर्मुने सुदामानं तौ च दृष्ट्वा प्रसन्न वदनेक्षणौ
तदा च चक्रतुः क्रोडे स्नेहेन परिसंप्लुतौ